Gewoon Tiny

Rups in de appelboom #levedeschepping In de tijd verplicht stilzitten en niet te veel doen heb ik een nieuwe hobby ontdekt. Fotografie. Doordat een leuke buurvrouw van mij enorm gave foto's maakt. Werd ik steeds enthousiaster. Ze heeft me een stuk op weg geholpen. Een andere lens op mijn spiegel reflex camera. En wat instellingen uitgelegd. Het is nog steeds best veel oefenen voordat je iets moois hebt. En negen van de 10 foto's mislukken nog, vind ik. Maar van die paar pareltjes die wel lukken word ik wel enorm vrolijk en blij. Zo gaaf! Wat is de schepping een onbegrijpelijk wonder. Rond koningsdag stond onze appelboom extreem vol bloesem. We hoopte dit jaar op een goeie oogst. En dat was meer dan goed. De jongens hebben de laatste weken van de vakantie aan iedereen zakken appels rond gebracht. In een doos in de kar van de skelter. Ook aan de weg hebben ze zitten verkopen. Zelf hebben we er ook al heel veel lekkere dingen mee gemaakt. Appel-kaneel crumble van Laura...

Onder het mom van #worldphotoday een foto van de blauwe ogen van mijn vierde zoon. Wat heeft God je mooi gemaakt.

Heb het er maar gelijk van genomen. Zondagmiddag. Auto vol kinderen. Buurvrouw achter het stuur. Fotocamera en lenzen mee. Hei hier zijn wij! Een plek waar ik echt zelden kom, maar dat is echt zonde eigenlijk, wat is het er mooi man... Vooral in deze maanden van het jaar denk ik. Heb er echt van genoten. Leve de schepping!  Elk uitje is een feestje momenteel. Dat gips zit nog een paar dagen lekker in de weg. Daarna hoop ik heel snel aan te sterken, en weer wat mobieler te zijn. Helaas gaan de jongens een paar dagen erna weer naar school. Maar vooruit! We blijven genieten van de kleine dingen. En met zo'n fotoschoot als van vandaag kan ik wel weer een tijdje vooruit genieten.  Onder het mom van #longhairdontcare deze mama is verliefd op jongetjes met lange wapperende krulharen..

De reden dat ik gek ben op de app #instagram komt doordat ik visueel ingesteld ben. Ik hou ervan als een foto je meer verteld dan een zwerm woorden. Interesse in mooie foto's heb ik ook altijd al. Doordat mijn broer een getalenteerde trouwfotograaf is ( yesido.nl ), zie ik wel wat verschil tussen goed, beter en het best. Waardoor ik misschien nog wel enthousiaster werd om mooie foto's te schieten, is een buurvrouw. Elke keer als mijn jongens een uurtje met haar weg zijn, of we iets leuks gedaan hebben stuurt ze een rits foto's naar me toe die echt fotoshoot waardig zijn. Zo wijs! De reden was volgens haar een 50 mm lens. Inmiddels heb ik er een te leen van mijn nichtje, dus nu kan ik me gaan uitleven. Tips zijn welkom. Het is echt nog wel moeilijk. Geen zoom lens. Dus je moet zelf veel bewegen. Meevaller is dat er genoeg modellen rondlopen/kruipen hier. 

Goed voor mezelf om op te schrijven. Na alle bevallingsverhalen komt: ziekenhuis-story nummer 5.  Begin Juni liet ik een glazen bodem van een pot op mijn voet vallen. Begin Juli kwam de huisarts erachter dat ook de pees van mijn grote teen doorgesneden was. Daarna moest ik zo snel mogelijk geopereerd worden. Het kon echt niet langer wachten, omdat we eigenlijk al drie weken te laat waren. Als je pees los is dan verkort hij. Dus werd contact gezocht met de plastisch chirurg die zo snel mogelijk plaats had. Dat werd het tergooi ziekenhuis in Hilversum. Woensdagmorgen moest ik me half 8 nuchter melden bij de dagopname. Alles werd uitgelegd. En ik moest vast paracetamol innemen. Daarna wachten tot ik aan de beurt was, dat zou rond 10 uur worden. Nadat het telefoontje kwam moest mijn operatiehemd en onderbroek aan, en verder geen sieraden/make up/ nagellak op en mijn haar vast. Tegen half 11 was ik aan de beurt. Waar ik tegenop zag was de narcose. Het leek me spannend om zo weg te...

'dat meen je niet, is hier echt geen ijsje te ritselen broers?' #broersheek

' foto: het wilde oog' Vier woensdagen in de zomervakantie staat ons dorp op z'n kop. Nog een woensdag te gaan. Als je blij wordt van klederdracht shows, veel marktkramen, kleedjesmarkt en niet bang bent voor een beetje drukte, dan moet je zeker een kijkje komen nemen. Afgelopen woensdag heb ik zelf fijne kleertjes gescoord voor mijn jongste jochie. Het was wel een projectje, op de bakfiets met m'n krukken in de bak, maar ik ben heel thuis gekomen.  En zo genieten we elke dag van de kleine dingen! 

Nieuwe maand. Nieuwe kansen. Heb de computer weer eens op een plek gezet waar ik ook echt lekker kan gaan zitten, naast mijn leuke computerende man. Hij lekker bezig met de website van de voetbalclub ijselmeervogels. En ik zelf ontelbaar veel foto's uitzoeken. Wil voor Sion en Elia nog steeds een 'ouderwets (foto's afdrukken en inplakken)' fotoboek maken van hun eerste levensjaar. En daarna wat digitale boeken maken. Maar ik heb nog niet echt gevonden hoe ik dat vorm moet geven. Ik denk dat mijn jongens later niet staan te springen om alle fotoboeken van elk levensjaar, of elke vakantie. Qua aantal foto's zou het trouwens wel kunnen, maar ik zou het liefst toch wel een beetje willen inperken. Dus misschien moet ik daar nog maar even mee wachten, en wat meer bundelen. Naast die foto's wil ik weer lekker gaan bloggen. Ik voel dat ik er weer energie voor heb. Jullie ook nog? =) Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek: de zelfverzekerde moeder, Joyce Meyer: ...

Tussenstop naar Zeeland, altijd onderweg picknicken! Mooie Hollandse mannen in een oer Hollands landschap. De safaritent! Wat is hij ons goed bevallen... Zoveel ruimte, en luxe! Op het Veerse meer, Elia kijkt zijn ogen uit... Eerst vliegers schilderen en daarna oplaten bovenop de dijk Hij doet het perfect! Opa's die visjes komen bakken op de camping zijn goud waard. :)