Gewoon Tiny

Het is fijn om vrienden te hebben. Mensen van je eigen leeftijd waar je dingen mee kan delen die je bezighouden. Ik ben dankbaar voor de fijne vriendengroep waar wij deel van uitmaken. De een ken ik langer dan de ander, met de een heb ik meer een klik dan met de ander. Maar daardoor blijft het verrassend en altijd gezellig en fijn. Van een paar lieve vriendinnen kreeg ik in een moeilijke tijd (na het overlijden van mijn vader) een cadeau. Een super blits horloge: een God watch. Dit horloge stond al een tijd op mijn verlanglijstje en nu kreeg ik hem zomaar kado. In het klokje staat: God cares... (God zorgt) En die woorden had ik nou net nodig in die tijd. Onderin staat: He is one second away. Naast dat het een super blits horloge is, vind ik de boodschap erin en de bedoeling waarmee ik het heb gekregen echt dubbelop mooi. " Dank U voor alle vrienden" zongen we in het dankuur van papa's leven. Zo waar!  Tsja.. ik denk dat ik allebei m'n polsen maar eens goed ga laten ...

Als herinnering aan onze vader kregen alle vijf de dochters een massief zilveren armband van hem. Een verbinding tussen alle zussen, en een tastbare herinnering aan hem. Mama heeft er ook een, maar met een andere gravering. En onze enige broer koos een mooi horloge uit waarin gegraveerd kon worden. Weer iets waar over nagedacht moest en kon worden was de gravering: pa W.v.T (hartje) Tiny S.T.I.U Saevis tranquillus in undis Latijn. Vertaling: Rustig te midden van de woelige baren Een lijfspreuk en symbool van Willem van Oranje (en Willem van Twillert) Prins Willem van Oranje voerde de spreuk Saevis tranquillus in undis , waarin zijn rustige vastberadenheid tot uitdrukking komt. Bij het beeld hoort het ijsvogeltje, dat volgens de klassieke overlevering zijn nest zou he bben in een korfje dat dreef op de golven, waarbij zelfs de hevigste stormen het niet konden deren. Zo wist ook de prins stand te houden en zijn gelijkmoedigheid te bewaren in de grootste tegenspoed. Het beeld was een des ...

Dat elk kind zo verschillend kan zijn zie ik vaak genoeg om me heen. Maar dat in een gezin twee broertjes van dezelfde pa&ma ook zo totaal anders ontwikkelen, daar sta ik echt van te kijken. Levi begon na 6 maanden met rollen en begon daarna te tijgeren tot hij ongeveer 10 maanden was. Kruipen daar had hij echt geen zin in, op z'n buik kwam hij ook waar hij wezen moest. Echt goed zitten dat deed hij ook laat en lopen pas met 18 maanden! Tot nu toe ontwikkeld Juda zich totaal anders. Juda rolde heen en weer met 4 maanden, en begon bijna gelijk daarna de kruiphouding uit. Van de week heeft hij weer iets leuks ontdekt, zelf draaien tot je op je billen zit! Dan kan je veel makkelijk met al het speelgoed spelen.  Levi vond altijd alles prima, zette je hem midden in de kamer met een speeltje dan zat hij daar na een kwartier vaak nog. Zag hij iets leuks, prima maar al die moeite om er bij te komen daar had hij geen zin in. Zodra Juda ook maar iets in het vizier krijgt, de afstandsbedi...

Precies een week geleden droegen wij als kinderen voor het laatst papa uit ons ouderlijk huis. Een kippenvel situatie die bij ons allemaal wat tranen bezorgde. Precies een week geleden schudde wij meer dan 750 handen. En voelde het medeleven overweldigend. Wat bijzonder om een man die zo geliefd was als vader te hebben gehad. Opmerkingen van: "je vader heeft veel betekend voor ons, tot ,,ooh wat liek jie op ju voader! (wat lijk jij op je vader!)" waren fijn om te horen... Vandaag precies een week geleden rond deze tijd sloten we de dankdienst voor zijn leven af, en stapte we door de miezerende regen de koets in. Die stoet zag er alleen wel iets anders uit dan die stoet van vandaag op prinsjesdag...

Het bewijs van gisteravond, met dank aan zwager Christiaan Heek.

Het kost veel energie om alles te verwerken. Al die handdrukken, lieve mensen die vragen hoe het me je gaat en het antwoorden daarop. Het verdriet en gemis. Gisteravond koos ik ervoor om voor alle 56 enthousiaste zangers van Chanoeka te dirigeren bij een concert. Ik kon het zo vlak voor het optreden moeilijk uit handen geven, en het voelde goed. Dat papa er ook zeker van genoten had bezorgde me af en toe nog wel een brok in m'n keel. We zongen met een mega koor Deo Cantemus, dat ook altijd optreed in de Doelen. En met solist Lukas Kramer. Het voelt apart dat je zo weer meegetrokken wordt met de stroming. Terwijl het afgelopen week voelt alsof je leven even stilstaat. In huize Heek kabbelt het stroompje ook rustig verder. Broodjes moeten gegeten, boodschapjes gedaan, slaapjes enzo. We hebben voor Levi niets achter gehouden. Hij heeft opa geknuffeld voor hij stierf, en hem in de kist gezien. Hij zij; daag opa saapen! Nu heeft hij het nog wel eens over opa kist, en opa lalalalala in d...

Moeilijk om een begin te maken met deze blog. Mijn hoofd staat er nog niet helemaal naar. Toch probeer ik het omdat veel mensen die condoleerde vertelde mijn weblog te waarderen. Dat ze het erg fijn vonden om mee te le(v/z)en met alle zorgen en gedachten die er in ons gezin en mijn hoofd spelen. Vorige week was papa nog bij ons. Onder invloed van vele medicijnen was hij afwezig en sliep bijna de hele dag. Maar toen ik Juda vorige week in zijn armen legde trok hij hem langzaam naar zich toe en probeerde hem zoals opa's dat doen, helemaal plat te kussen. "wat een lekker jochie". Een beeld wat mijn leven lang niet meer van mijn netvlies zal verdwijnen. En nu een week later is papa's zieke kapotte lichaam begraven. Hebben we meer dan 750 handen geschud. Een volle dankdienst voor papa's rijk gezegende leven beleeft. En heel wat tranen gelaten... Dat papa een zeer bijzondere man was blijkt uit de ontelbare kaarten, reacties, herinneringen en verhalen. Over echt alles w...

Dankbaar voor alles wat mijn allerliefste vader betekend heeft. Nu voor altijd thuis bij zijn Hemelse Vader.

Een helder moment Na dagen van mist Woorden.. speciaal bestemd Afscheidswoorden Ze klinken door in mijn hoofd 'Zorg goed voor jezelf, maak er het beste van!' Een leven zonder.. Ik geef vertrouwen, ik zal het proberen voor hem Afscheidswoorden Ze treffen mij diep Gekerft in mijn hart 'Ik hou van jou' Zal altijd zo blijven Voor altijd.. ook zonder Afscheid Ik kan het niet Hoe laat ik hem gaan In dit leven een leegte laten ontstaan Ziek, zwak, misselijk.. Het is tijd Door mijn overvloed aan tranen Glinstert de zon, de glinstering weerspiegelt in het water Hoop Het is een mooie dag Een mooie dag om te laten gaan? Geschreven door: Ada van Twillert

Oma van Twilllert & Oma Heek, kwamen van de week op bezoek. 

Een dagje van dit, en een dagje van dat... zo vliegen de dagen en weken voorbij. Onder ons raam waren ze gister glasvezel aan het leggen. Stoep open breken, zand eruit met een mini graafmachine, kabels erin, zand eroverheen, aandrillen en stoeptegels weer terug. Na Levi's middagslaapje uit was, en het raam vol gekwijlt was moesten we alles natuurlijk even van dichtbij bekijken. Nog een talent ontdekt, Levi praat Pools. Genoeg te beleven dus voor onze grote man die gefascineerd is door alles wat rijd. Een bezoekje aan vriend Aron is ook altijd gezellig. Van de glijbaan, op de wip en scheppen in het zand. Grappig gezicht, kind geeft kind de fles. Wie zou er over een jaar of 18 groter zijn?! Mama gaat het zeker weten van allebei verliezen!