Gewoon Tiny

Al heel lang heeft mijn moeder het erover. Het leek haar leuk om met alle kinderen en kleinkinderen op de ark van Noach te gaan kijken. Johan Huibers heeft de ark nagebouwd, net zo groot als hij had moeten zijn in het verhaal uit de bijbel. Het was een leuk uitje, alleen met 13 volwassenen en 10 kinderen loop je er niet zo makkelijk samen doorheen. Bijzonder dat het echt zo groot was! En ook erg leuk hoe het in elkaar is gezet, met bioscoopzaal, echte en neppe dieren, veel feiten en filmpjes met uitleg. Een goede tip als je weer eens in Dordrecht bent! Tenminste, daar ligt hij voorlopig. De Ark is zeewaardig, dus wie weet waar hij  nog heen vaart.    Net echt toch? Noach en zijn vrouw... De zonen zijn er al!

Al een paar weken werken de kinderen van de basisschool over kunst. In het hele dorp is er deze maand ook extra aandacht voor. Erg leuk en goed om kinderen daar al mee in aanraking te laten komen. Vrijdag knipte de wethouder van Kunst en cultuur het Spakenburgse lintje door op Levi's school. En als een van de eerste mocht ik een rondje lopen. Wat hadden ze er veel werk van gemaakt! Super leuk. Alle meesters en juffen had een een zelfportret gemaakt in de style van mondriaan, erg lastig klusje dus om ze te herkennen. Veel klassen waren ook bezig geweest met Spakenburgse ongermutsen, stofjes en zelfportretten. Ook Levi heeft zichzelf getekend, de juf zei trots: ' dat is er echt zo eentje om in te lijsten', en toen Levi mee keek zag hij dat hij zijn bril helemaal vergeten was te tekenen. Dus snel een krijtje gepakt en hup links was nog een plekje voor zijn bril. :) Levi ontwikkeld vliegensvlug. Zo riep hij laatst: 'heey mam! Dat is mijn letter op die auto!' (Les...

Ja hoor het is zover! Sion zijn allereerste losse stapjes staan op de camera! Vorige week hoorde ik Sion ineens hard lachen om zichzelf, wat bleek: hij ging met zijn handen in de lucht staan. Mama apetrots en hard mee lachen. En nu gister zat ik op de grond en Sion stond aan een stoel, ik wachtte tot hij naar mij toe kwam kruipen. Maar nee, hij draaide zijn kontje naar achter, liet zijn handen los en waggelde heel rustig twee meter naar mij toe. Zo intens dankbaar en blij gevoel krijg je dan, wat ben ik trots! Al zal ik nog heel wat keren denken aan hoe makkelijk het wel niet was toen hij kroop. De eerste stapjes naar: loslaten zijn gezet!

Sepp: 'kom Levi we gaan schommelen' Levi: 'nee ik wil niet schommelen', Sepp: ' okey, dan ben je niet meer mijn beste vriend' Levi: 'nou dan wil ik ook nooooooooit meer met jou spelen'. Sepp: 'goed. Zullen we nu bij ome Ron een snoepie vragen?!'. Je snapt dat ik mijn grinniken heel wat keren in moet houden. Inmiddels zijn Sepp en Levi dikke vrienden. Ze zitten niet bij elkaar op school, en ook niet bij elkaar op zwemles. Maar een tijdje nadat Levi een bril kreeg, mocht ook Sepp een bril uitzoeken. Natuurlijk degene die het meest op die van zijn vriend lijkt. Spelletjes doen gaat steeds beter zonder mijn leiding. Ze worden steeds groter. En dan laat je ze makkelijker wat vrijer. Zo waren ze van de week ook een tijdje boven wezen spelen met de houten trein, op Levi's kamer. Toen ze terug kwamen hoorde ik alleen maar: ROMMELDEBOMMELDEBOM... WHEEEEEEEEEEH!! Levi greep bovenaan de trap de leuning mis, en lag op de overloop met bloed uit ...

Binnen een half jaar zijn er dichtbij drie baby's geboren. Twee vriendinnen en een zus beleefde voor het eerst hoe het is om papa en mama te worden. Drie kleine Gods wondertjes. Soms was ik rnod de uitgerekende datum misselijk van de zenuwen, hoe zou de bevalling verlopen? Zouden er geen complicaties zijn? En hoe zou mama het ervaren? Wat bijzonder dat ze alle drie een lekker rond en gezond baby'tje ontvingen. Onze jongens raken nog wel eens in de war met de namen, en zeggen tegen Rik: ' Hallo Bent', of tegen Lieve: 'Hey Rik!' of andersom. Maar ik kan er zo van genieten. Die kleine spekbeentjes, die glinsteroogjes en terwijl ze nog niets kunnen zeggen toch al zo duidelijk kunnen maken wat ze willen. Knuffelen, vertroetelen, verzorgen. Deze keer wel de lusten maar niet de lasten! Goed geregeld toch? Bent komt soms een dagje spelen Rik hebben we twee weken plat geknuffeld op vakantie En Lieve... ons poppekindje! Haar naam zegt alles.

Weer een topper ontdekt in de muziekwereld! BEAUTIFUL YOU Artist: TRENT MONK. Album: (TBA) All the oceans and the seas know the sound of Your beautiful voice. And if You tell them to be calm and be still they have no other choice. You put the stars in the sky and then You taught them to shine. They know just what to do. Every morning's a symphony that's perfectly timed by beautiful You. Chorus Beautiful You. I can't imagine life without You. Beautiful You. I can't imagine being alone. Beautiful You. God all I ever want to do is have You hold me in Your arms. Beautiful You. All the waterfalls know just where to fall brilliant every time. And when it rains You are behind it all with gentle rhythm and rhyme. Mountains high know Your voice and they are ready to move where You tell them to. With all my heart I believe that power lives in me because of beautiful ...

Onze video camera is al een tijdje kapot. Soms film ik dus wel eens stukjes op mijn fototoestel, en sommige filmpjes kijk ik zo vaak terug dat ik jullie lekker mee laat genieten: (pst: aan het eind van het filmpje komt de buurvrouw binnen, vandaar dat hij ineens weg vliegt

De een zegt dat het niet lang meer duurt. De ander denkt dat hij het met de kerst nog niet kan. Sion oefent en valt en oefent en struikelt en oefent en glijd. Juda liep met 14 maanden, en Levi pas met 19 maanden. Sion zit er met zijn 15 maanden nu dus mooi tussenin. Sion wil het allerliefst zijn broers achterna rennen, maar het lef is er nog net niet. Hij loopt wel overal langst, klimt de trap op en stapt van het tafeltje over naar de bank. Van mij mag het nu wel eens gebeuren. Ongeveer 90% van zijn broeken is versleten. Als je 13 kilo weegt en de hele dag kruipt dan worden je broeken er niet mooier op. Ook alle broeken die hij in deze maat van zijn broers aan heeft, hadden al dunne of versleten knieën. Maar elk voordeel heeft een nadeel, want nu ben ik nog net op tijd als de poort weer eens per ongeluk open staat.

Als ik in Suriname of Italie was opgegroeid had ik waarschijnlijk van nature meer liefde gehad voor koken en meer smaken leren kennen. Misschien had het in Nederland ook gekund. Maar bij ons zit dat bijzondere koken niet echt in de familie. Iets maken vanaf een recept dat lukte nooit omdat ik er een hekel aan hem om precies te doen wat er staat. Sinds een tijdje besef ik wel dat ik als moeder meer verantwoordelijkheid heb voor alles wat ik voorschotel. Ik wist en hoorde wel van die E-nummers, maar vondt het voor mij veel te veel gedoe. Toen ik een paar boekenbonnen had en niet wist wat er mee te doen, kocht ik dit boekje: bewust Koken zonder E-nummers . Het zag er nogal simpel uit, en dat viel ook echt niet tegen! Zo heb ik de laatste tijd al van alles en nog wat uit geprobeerd. Bokkenpootjes, macaroni, nasi, appeltaarten met appels uit onze appelboom. En het is echt best heel leuk! Peter Frans maakte zondag blanke vla, en zelfs dat was lekker. Je hebt daar ...

Na een keer voordoen snap ik precies hoe het werkt... Voor de tweede keer mag ik het waar maken. Een peuter door zijn peutertijd heen loodsen en hem ondertussen in het gereel zien te houden. Het verschil tussen onze twee broers is enorm. Alles wat Juda wel is, was Levi niet. Hun karakters zijn zo totaal anders. Eigenlijk maak ik dus pas voor de eerste keer mee wat 'de zogenoemde peuter-puberteit', uit die boekjes, eigenlijk is. Juda is een bijzonder (geliefd) kind. Hij gaat zo totaal zijn eigen gang. Is poepie-eigenwijs, heeft een spelletje zo door. Speelt mee met de vrienden van Levi, en komt echt wel voor zichzelf op. Juda is heel precies, hij heeft een goede fijne motoriek en kan geduldig uitzoeken hoe iets in elkaar zit. Maar helaas voor hem gaat het leven nou eenmaal niet altijd zoals hij dat wil. Levi trok zich daar weinig van aan vroeger als er iets niet mocht, en legde zich daar wel bij neer. Maar bij Juda is ...

Morgen is het 9 September. Voor de meeste mensen een dag zoals zovelen. Wij staan morgen stil. Al twee jaar gemis. Een lege plek in oma's huis. Sion kent hij niet. Ons nieuwe huis heeft hij nooit gezien. Geen fietsritjes met zijn kleinzonen. Een plekje op de Akker. Gezaaid om ooit als het zover is... op te staan en met Hem mee te gaan! "Elk oog zal Hem zien, als hij komt. Met macht en majesteit" En tot die tijd lees in de tekst op mijn zilveren armband:  Pa W.v.T (hartje) Tiny Saevis tranquillus in undis

Al bijna een half jaar wonen we nu in ons nieuwe huis. We wonen echt naar onze zin, het plekje, de ruimte, het buurtje, de tuin. Volop genieten. In Spakenburg is het vaak zo dat jonge mensen verkering krijgen, jong trouwen en omdat jongeren hier vaak al vroeg werken is er dan best wat geld. Dat geld wordt vaak in het huis gestopt met alles erop en eraan. Nieuwe meubels, uitbouwen, nieuwe keuken en tuin erbij. Het is ook heel normaal dat je alles af hebt als je gaat trouwen. Nu is dat in ons geval nogal anders. We namen uit ons appartement al veel meubels mee. Niet alles paste, maar mijn gevoel zegt dat een huis moet groeien. Net als een gezin of een plantje. En elke keer als er dan weer iets af is kan ik er weer enorm van genieten! Mijn schoonvader is het eigenlijk waar alles om draait. Hij komt eens in de zoveel tijd een lijst met klusjes afwerken, en voordat het spik en span is en precies werkt zoals het werken moet, is hij niet weg. Zoveel geduld, en energie. Nu heb ik zelf ook no...

Toch wel een beetje beduusd las ik net ineens zomaar floeps acht reacties op mijn blogje. Wat bijzonder dat er nog steeds mensen langs deze rustige weblog vliegen. En ik voel het, het motiveert! Verhaaltjes borrelen zo weer naar boven, en ik weet het zeker ik geniet! Ik word enthousiast van jullie positiviteit. Snel stoppen met dit onzin verhaal, leuke verhaaltjes in aantocht!!  

Zoals jullie misschien zien heb ik de af vink vakjes (leuk, grappig enz) onderaan alle blogs verwijderd. Wat ik zo leuk vindt aan bloggen is om reacties te lezen. Ook al reageer ik niet altijd, het motiveert me wel meer om door te gaan. Nog steeds heb ik genoeg om over te bloggen. Laat weten of je deze weblog nog de moeite waard vind, dan zie je binnenkort blogjes over E-nummervrij koken, opvoeden, leuke huis en tuin foto's, leuke ideetjes, kinderen enzovoorts... Wie geeft me die spreekwoordelijke *schop onder m'n kont!*

Vanaf 3 December 2012 gaat Ned. 1 een documentaire uitzenden met de naam: Voetbal, Natte Keek & Kibbeling. Waar dit over gaat? Juist over ons dorp: Bunschoten Spakenburg. Er worden 8 excentrieke spakenburgers gevolgd, de Burgemeester, een visboer, koekboer, voetbal fan enz. Wat dit nou met de verwendag te maken heeft, ik zal het uitleggen.  Een poos geleden kregen wij op het werk een uitnodiging dat we 31 Sepetmber vrij moesten maken en houden in onze agenda. Ene Rik wilde alle bewoners en begeleiders van mijn werk een verwendag aanbieden. Rik is een jonge stoere vent, zit helemaal onder de tatoeages maar wilde 'omdat het kan' een dag organiseren voor mensen uit en in de zorg. En omdat Rik ook gevolgd word door de EO was er ook een cameraploeg aanwezig. Eerst werden we verwacht in de Mandemaaker, daarna kregen we een rondleiding door het museum van Spakenburg: het Vurhuus, daar moet je echt geweest zijn! Super leuk. Daarna kregen we ijs, en een rondleiding bij de ...