Leven
Het is al meer dan tien jaar geleden dat we samen op de Guido de bres zaten. Elke dag fietste ik 12 km heen en die 12 km weer terug. Vaak met dezelfde groepen vrienden uit ons dorp. Op school liep ik altijd graag met vriendinnen van buiten ons dorp. We konden lachen met elkaar, ik om hun nette ABN en zij om mijn accent. Hun stads levens fascineerde me. Het zijn vriendschappen voor het leven geworden. Soms zien we elkaar hele periodes niet. maar zodra we bij elkaar over de drempel stappen voelt het vertrouwd en veilig. Ik heb intens genoten van die tijd. De logeerpartijen. De grote avond in de flint. Het gala. Onbeperkt te stad in. Al je kleedgeld opmaken aan sieraden en kleren. Stiekem sigaretjes roken in het fietsenhok. Verliefd zijn op alle jongens met gordijntjes. Op onze brommertjes overal gaan en staan waar je wilt. Nu we 10 jaar verder zijn ben ik er een heel aantal uit het oog verloren. Zeker ook nu ik al mijn Facebook vrienden eraf gehaald heb.( Inmiddels zijn het er alweer ...
