Gewoon Tiny

Laatst hoorde ik twee vriendinnen in een intervieuw vertellen over hun zelfsgeschreven boek: puur leven. En het leuke was dat het mij inspireerde. Niet om met geitenwollen sokken te gaan lopen, en nooit meer vlees, suiker en E nummers te eten. Maar om gewoon af en toe eens hele simpel kleine stapjes terug te doen. Bewust te worden van al het afval wat wij produceren.  Of alle overvloed aan eten dat wij weggooien. Iets minder lang te douchen dan anders. Of minder nieuwe kleding te kopen. Een slechte kant van mijn karakter is wel gemakzucht. Ik kies meestal de gemakkelijkste weg, en gooi al ons afval hupsakee bij elkaar in de grijze kliko. Plastic scheiden? Zo'n gedoe..   Ook geld uitgeven aan schoenen, kleding, kinderkleren en knutsel of freubel spul gaat me gemakkelijk af. Een gat in een sok? Hup weg.. Of een verkeerd gewassen shirtje, alsjeblieft kliko. Een paar weekjes terug ben ik met mijn vriendinnen een nachtje naar Antwerpen geweest. Wijntjes drinken op het...

Het is me al wel eens gezegd, en ik zal het ongetwijfeld nog genoeg horen de rest van mijn leven. ' Drie zonen?! Aah de meiden komen vanzelf.. ' En als ik naar m'n schoonouders kijk klopt deze opmerking wel... Afgelopen weekend heeft hun jongste 7e zoon een: ' JA ik wil' gekregen op de vraag, of zij met hem wil trouwen!!...  Fijn he?! :) Ook hier in huis komt het niet vaak voor dat ik alleen met onze jongens aan tafel eet. Vriendjes eten er geregeld mee. Maar ook de vriendinnetjes weten hier de weg naartoe prima te vinden. En wat geniet ik ervan! Elke vrijdagmorgen mag ik op dit LIEVE meisje passen. Lieve Lieve. Een rustig meisje. Huilt nooit als mama weg gaat, zelfs niet als we haar op school nog tegen komen. Ze gaat lekker haar gang. Maar als ze even hulp nodig heeft laat ze dat weten ook.. En dan dit plaatje: toekomstige klasgenootjes, en dikste vrienden. Ze hebben elkaar helemaal ontdekt. Wonen vlakbij elkaar, kunnen het echt goed vinden samen: Mirre ...

Ootje Aartje Heek - Los. De laatste van onze 8 grootouders is veilig bij haar Hemelse Vader thuis gehaald. Op de leeftijd van 90 jaar. Een bijna ontelbaar groot nageslacht kreeg ze. Een niet altijd makkelijk, maar wel rijk gezegend leven mocht ze ontvangen. Enkel uit genade. Haar 90ste en laatste verjaardag mocht ze vieren in de Kooi, en daar werd deze foto gemaakt met al de naar haar vernoemde kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Je bent niet dood - de Heer heeft je geroepen bij Hem te wonen in Zijn glanzend huis; je hoeft geen rust en vrede meer te zoeken je hebt ze nu - want je bent veilig thuis. Je bent niet dood - je mag voor eeuwig leven, je bent verlost van onvolkomenheid, van pijn en van verdriet. God zal je geven een onbegrensd geluk in onbegrensde tijd.

Gewoon omdat ik geen genoeg kan krijgen van de vakantie foto's. En omdat ik er meer dan 850 gemaakt heb. En omdat er zo veel ontzettend leuke tussen zitten. En omdat het lijkt alsof we elke dag patat eten. Maar in werkelijkheid Peter Frans elke avond voor 4 volwassenen en 4 kinderen gekookt heeft. En omdat de overbuurvrouw met vijf kinderen niet begreep hoe hij dat voor elkaar kreeg. En omdat het gewoon lekker is om even stiekem als niemand kijkt terug te gaan. Te genieten en even het gevoel weer te hebben dat niks moet en alles mag... ssstt

Het is begrijpelijk. Ook voor mij is het onmogelijk om naast verjaardagen ook nog eens overlijdens datums te onthouden. Toch is het ook wel een soort van vreemde gewaarwording. Als iemand sterft, slijten de herinneringen aan zo iemand. De wereld gaat door. En tegelijk is dat maar goed ook. Een verjaardag herinneren van een overledenen vind ik persoonlijk ook mooier en waardevoller dan een overlijdens datum. Eigenlijk heb ik nooit iets gehad met die dag, tot vier jaar geleden. Het blijft zo dat ik me altijd zal blijven herinneren wat ik 9 September 2010 deed en waar ik was. De avond van 8 September 2010 hielp ik samen met Peter Frans mijn vader de trap op. Hij had een bed beneden, maar hij wilde perse 's nachts nog in zijn eigen bed boven slapen. Met enige moeite lukte dit. Al wist ik toen niet dat het tegelijk de laatste keer in zijn leven was dat hij de trap op liep. De volgende dag bleef hij boven. Wij zaten continu en om de beurt bij zijn bed. Steeds dieper zakte hij...

Om 06:30 ging de wekker vanmorgen. Snel trok ik de kleren die ik de avond ervoor klaargelegd had aan, poetste mijn tanden en maakte mezelf snel op. Toen ik klaar was maakte ik Juda wakker: 'Het is zover lieffie.. we gaan' Als eerste van die dag meldde wij ons op de poli van de dagverpleging. Een klein lief bed stond al gedekt op Juda te wachten. Hij mocht erin klimmen, en ontdekte de tv boven zijn bed. Hoe leuk is dat, net als bij oma. Operatiehemdje en zetpil lagen erop. Als eerst checkte de verpleegster de tempratuur van Juda, gelukkig geen koorts. Weer een last minder. Tientallen vragen later vertelde de zuster ons dat Juda als allereerste van deze dag geopereerd zou worden. Dat was super fijn nieuws!! Er kwam een bekende lieve vrouw met dezelfde achternaam, en uit ons dorp, met haar dochter naast Juda op de zaal liggen. Deze dag zou ik wel doorkomen. Juda zat grinnikend in bed toen hij mij zag lopen in blauw smurfen pak + voeten en muts. Het was tijd, de artsen ware...