Stel je voor: Je bent mama van een zoon van 2 jaar en 3 maanden en bent in verwachting van een baby. Je zoon is continu bij je, kletst met je, knuffelt en kust met je, jou gedachten zijn dag en nacht bij je zoon. Waar is hij, wat doet hij, moet hij drinken, of een broodje of moet hij slapen. Je houd met alle liefde die je in je hebt van hem. Hij ontwikkelt goed, alleen loopt hij nog niet zoals het hoort. Hij heeft aangepaste schoentjes gehad, en is vaak onderzocht maar daar kwam steeds niets uit. Nu moet hij geopereerd worden. En je wilt natuurlijk het allerbeste voor je zoon dus laat je hem operen. Na de operatie komt er een dokter met een witte jas die je vraagt mee te lopen naar zijn kamer. Daar verteld hij je dat de operatie niet gelukt is, en dat je zoon is overleden. In diezelfde week beval je van een zoon. Je kunt het misschien niet geloven maar toch is het 25 jaar geleden gebeurd. Mijn vader en moeder verloren in een week hun 2 jarige zoon, Henk Jaap. En ontvingen Wouter. Henk ...
