Gewoon Tiny

Levi is net als zijn neef  Joram  ook verwend door opa & oma Heek. Opa en oma zijn 11 December 40 jaar getrouwd. En dat is natuurlijk wel een feestje waard. Maar omdat wij lekker een dagje op stap gaan met het gezin en Levi lekker niet mee gaat kreeg hij als goed makertje een vette brandweer auto! Dubbel geluk dus voor ons :) (Levi vind ziek zijn niet leuk... Zo'n brandweer auto maakt het wel een klein beetje goed.)

Zaterdagmorgen kreeg ik als antwoord op mijn sms aan Jorijke; helaas ben ik er niet, mag naar huis. Naar huis?! Dacht ik hardop.. En helaas?? Nog drie keer las ik de sms en vertelde het Peter Frans. Zou ze een typ fout hebben gemaakt, en het ziekenhuis bedoelen?  Snel even Henk bellen, voice-mail. Jorijke dan, ook voice-mail. Na een paar minuten belde Henk me terug. Ze zaten in de rolstoel taxi en ik had het echt goed gelezen: Jorijke mocht na 20 weken voor het eerst naar HUIS!! Thuis... wat een warm gevoel.  Van de week was er al voorzichtig over gesproken, maar na alle tegenvallers durfden ze zich er bijna niet op te verheugen. Zaterdagmorgen ging het goed en is Jorijke in een rolstoel gezet en met een speciale rolstoel taxi naar huis gereden en daar weer overgelegd in een groot bed beneden.  We waren nog steeds van harte welkom, en dus zijn wij als weinigen die ervan wisten even langst geweest. Toen we haar zagen liggen straalde ze, uitkijkend over hun mooie tuin. Kopje thee, tv aan...

De overplaatsing van Jorijke is inmiddels achter de rug. Jorijke is uit het Antonius ziekenhuis overgeplaatst naar het MRC in Doorn. Het lijkt en voelt als een grote stap de goede kant op, alleen blijft het herstel nog zenuwslopend langzaam gaan. De pijn die in het ziekenhuis veel meer onderdrukt kon worden is hier weer erg aanwezig. Vooral in haar linkerbeen komt de pijn veel en op verschillende plekken terug. In het revalidatie centrum volgt Jorijke fysiotherapie. Ook proberen ze haar elke dag in een rolstoel rond te rijden en volgt ze allerlei verschillende therapieen bij de ergo therapeut en op de crea afdeling. Ze wordt door de voedingsdeskundige ook erg verwend met erg lekker eten. Zelfgemaakte milk shake's, broodje's kroket, sate'tjes om haar eetlust wat aan te wakkeren. De afgelopen dagen was Jorijke's hb veel te laag. Er is besloten een bloedtransfusie te geven. Dit is gister gebeurd, ze moest hiervoor weer terug naar het ziekenhuis. Hier een stukje uit de mail...

Zo zielig. Afgelopen maandag begon Levi wat met hoesten en dat werd er, hoe verder we week vorderde, niet beter op. Een heel zeer keeltje, hese zware stem, slecht in slaap kunnen komen, veel snotteren en woensdagavond kwam daar ook nog hoge koorts bij. Ik heb dus maar even de assistent van de dokter gebeld, en die wilde dat Levi even gezien werd. Het viel gelukkig mee, Levi had gewoon zo'n beetje alles tegelijk. En was daardoor totaal zichzelf niet. Gelukkig ging het gister en vandaag steeds iets beter, dus dat word geen vervolg bezoekje. Wel een heel schattig gezicht zo'n lekker mannetje dat alleen maar z'n duim in z'n mond en met schaapie tegen mama's dikke buik aan in slaap wil vallen. mmmm...

Zoo handig! Weer een nieuw beroep in de familie. Zus Enneke volgt sinds een paar maanden de opleiding tot pedicure. En gister mocht ik mee als model!! Zoo'n heerlijk relaxt avondje, met als beloning zijde zachte voetjes... Trouwens heb je veel eelt, likdoorns, lange nagels of andere moeilijke dingen aan je voeten (hoeft niet perse), laat even een reactie achter. Enneke, en haar mede cursisten zijn altijd op zoek naar modellen... :) Heerlijke gratis-verwen-tip!! Bedankt zus!!

Nog steeds een wijs ding, vind ik. Het reis wiegje voor de toekomstige Mozes of Mirjam ;) -hihi- Hopelijk gaan we het wiegje veel gebruiken. Als de kids samen moeten slapen is het bedje handig te verplaatsen naar onze slaapkamer of de woonkamer. Als Levi met zijn auto aan het crossen gaat, is het een veilig plekje voor de baby. En hopelijk kan het een poosje de box (die al verkocht is) vervangen. Eerst had ik in gedachten er een leuke dikke kanten rand aan te naaien. Maar dit ouderwetse bolletjes lint, dat mijn moeder vroeger aan haar gordijnen had hangen, geeft me ook wel een knus en vrolijk gevoel. Alleen welke kleuren lint zal er in en rondom het wiegje gehangen moeten worden?! Iemand een voorgevoel? Let me know...

24 November 2009. Vandaag is het precies 2 en half jaar geleden dat Peter Frans en ik elkaars man en vrouw werden. De dag 24 Mei 2007 zou ik graag nog eens over doen. Het was voor mij absoluut de zonnigste, vrolijkste, gelukkigste en mooiste dag uit mijn leven. Jammer dat een keer trouwen genoeg is...  Ook al is 2,5 geen papier, leer of hout waard. Wij vieren het lekker toch!!! Levi is wat ziekjes dus samen kruipen we lekker op de bank met een kop thee, iets te smullen en een warm dekentje. En dan zetten we een mooie dvd aan.  Geen Krummel of Bumba, maar gewoon onze enige echte eigen trouwfilm!! :) 

Week 26 is een mijlpaal! Mocht de baby nu geboren worden, heeft het al overlevingskansen. Een geboorte voor de 28 weken noemen we immatuur. De grens van levensvatbaarheid is vastgesteld op 26 weken. Bijzonder. Met Levi's zwangerschap was ik veel meer bezig met wat er in welke weken ontwikkelde bij de baby. Nu wees een vriendin me erop dat vanaf nu onze baby al levensvatbaar is! Ongelooflijk dat je in Nederland tot 24 weken zwangerschap mag besluiten je baby te aborteren. En dat het twee weken later al een overlevingskans heeft buiten de baarmoeder!! Wist je dat de baby deze week.... - zijn oogjes opent? - verschil tussen donker en licht nu duidelijk kan onderscheiden? - de placenta even groot is als de baby zelf? - het al wenkbrauwen en wimpertjes heeft? - de trommelvliesjes in de oortjes ontstaan? - de baby nu vooral zwaarder wordt, maar niet meer zoveel zal groeien in de lengte? En wist je dat... - Peter Frans en ik dinsdag 2,5 getrouwd zijn!! :) - En ik vanaf 1 Januari 2010 met ...

Vorige week ben ik met mijn pap op stap geweest. Geen uitgebreid diner of een goed theater, maar een knap concert van (kraplappenkoor, of hoe noem je dat netjes?) Hosanna!! Mijn vader was genodigde en daarom mocht ik ook mee. Bij binnenkomst werden we naar onze gereserveerde plekjes gebracht. En nadat de voorbuurman, de naast - buurman, een oude schoolmeester Jan (die langst liep) en een paar achter- buuvrouwen even tegen pa vertelde hoe blij ze waren hem te zien, begon het concert. Een bijzonder goed Amsterdams orkest begeleidde het grote kraplappen en boezeroenen koor. Er werden stukken van Beethoven en Mendelssohn gezongen en gespeeld, en er waren echt goede solisten. Wat me verbaasde was dat al die Spakenburgse opa's en oma's zonder blikken of blozen hele stukken Latijn en Duits zongen, zonder OAAS en OOWS. Echt respect voor die dirigent. Een muzikale avond van hoog niveau kon je het wel noemen. In de pauze verzocht ik papa vriendelijk om een papieren zak over zijn hoofd t...

Net als heel veel mensen in Nederland had papa vorige week een griepje te pakken. Tot nu toe is Levi' s en mijn weerstand sterk genoeg en gebruiken we alleen iets meer zakdoekjes dan normaal. Hopelijk rollen we er dit jaar gezond doorheen. Maar wat een heerlijkheid, een (paar dagen) ziek mannetje thuis. Lekker zorgen zorgen en nog eens extra goed zorgen. Levi vond het ook wel gezellig dat papa de hele dag thuis was. De hele dag lekker kruupen en pepernootjes voeren, en papa was zo weer beter!!

Vrijdagmorgen 10:40 moest ik me melden in het Elisabeth ziekenhuis. Als je wat later op de dag een afspraak hebt weet je dat er grote kans is dat alles uitloopt. Maar gelukkig wilde mij allerliefste-zusje-van-de-hele-wereld wel even mee als gezelschapsdame en tegelijk als oppas voor onze casanova.  Perfect op tijd om nog een ponskaartje te laten maken, en een kopje koffie te drinken streken we neer in de wachtkamer. Voorafgaand aan elk bezoek moet je bloeddruk gemeten en je gewicht even in je dossier geschreven worden. Dat was bekend terrein. Gelukkig was het niet veel later toen er koude blauwe gel op m'n buik gespoten werd en er een heus kindje te voorschijn kwam op het grote beeldscherm.  De lieve echoscopist (die ik ook al kende) begluurde en meette de baby nauwkeurig. Ondertussen benoemde ze wat ze zag, en zei ze vrij snel dat de grootte volgens haar wel meeviel. Na afloop zou ze alle getallen en maten in de computer op de curve invoeren, en dan pas was echt te zien hoe het er...

In spanning wacht de familie Heek op Sint en zijn knechten. (v.r.n.l. Judith, Lydia, Joel, Levi) Vol verwachting klopt ons hart...! " Hey pap, wat loopt daar voor raar rood kaboutertje?!" Ben ik niet groot geworden Sinterklaasje? Boven foto van 2008 onder 2009!! De zwarte pieten hebben niet erg hun best gedaan om Levi dit jaar van zijn pieten-angst af te helpen. Nadat de drie roze-jarige-hulppieten; Levi in het vizier kregen stormde ze op hem af en ondanks de vele snoepjes en pepernootjes deed Levi niet anders dan tranen met tuiten te huilen...

Fijn om gister even bij Jorijke in Nieuwegein te zijn. Jorijke ligt nu bijna 15 weken op haar rug in een ziekenhuisbed. Echt onmenselijk. De volgende stap is een revalidatiecentrum in Doorn. Artsen beloofde het begin van deze week dat Jorijke er woensdag wel heen zou kunnen. Helaas werkte haar lichaam weer niet mee, en kregen ze gister weer een zware teleurstelling te verwerken.   De internist kwam langs met het bericht dat woensdag definitief niet haalbaar is over te stappen naar het MRC in Doorn. Als je dan de opgewekte, nuchtere, sterke, pittige, lieve en altijd doorzettende Jorijke voor de geest haalt van voor het auto-ongeluk, en die vergelijkt met Jorijke in het ziekenhuisbed na deze mededeling, dan zou je het liefst het bed nemen en haar lopend naar Doorn willen tillen. Hoe verdrietig kun je zijn? Ze is er zo aan toe iets te gaan doen. Ze is al weken aan het aftellen. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, terugdenkend aan Zuid-Afrika waar we ook niet weg konden en teleurstelli...

Drie vriendinnen (Janneke, Heske en Renske zie boven!) vierden zaterdagavond hun verjaardagsfeestje in een gezellig hokje in Spakenburg. Op de uitnodiging stond dat iedereen: " orgineel verkleed" moest komen. Nu weet je natuurlijk nooit of iedereen daadwerkelijk iets orgineels aantrekt, en of ze een blouse en spijkerbroek ook niet orgineel genoeg vinden. Maar het was eeecht een crazy party!! En werkelijk alles liep er rond, van Indianen tot opgeblazen wortels. Een politieagent, the man in black, twee pinguins, de kerstman, een monnik, een non een soort Elvis Presley, een reuze konijn. Echt alle bevolkingsgroepen waren vertegenwoordigt. Peter Frans mocht zich de hele avond uitleven in zijn droom personage: NERD!! En wat was hij goed ;) Zelf had ik verschillende bolbuikige figuren bedacht; kabouter plop, Bassie, of een blauwe smurf. Maar uiteindelijk werd het een rol die op mijn lijf geschreven stond: ma Flodder!! Inclusief sigaar en flesje wiskey!! Hier een paar erg gezellig...

Dat een zwangerschap negen maanden duurt is echt de beste uitvinding ooit. Je zou er toch niet aan moeten denken, dat je net als een guppy maar 4 weken in verwachting bent. (en dan 5-30 kinderen op de wereld moet zetten ;)) Nee, een paar weekjes minder zou voor mij geen probleem zijn, maar je hebt toch wel echt even tijd nodig om alles op orde te krijgen. Het scheelt dat wij geen extra babykamer hoeven in te richten. Maar in mijn hoofd moet er toch nog wel heel wat gebeuren. Het lijkt wel alsof er in mijn zwangerschappen nog meer creatieve ideeën opborrelen. Zo heb ik al heel lang in mijn hoofd dat ik graag een rieten reiswiegje wil aanschaffen. Eentje waar ik zelf een mooi dekentje in ga maken en een mooi kant stofje omheen ga naaien. Nu is mijn droom uitgekomen, en staat hier in huis een super lief klein rieten mandje waar Lotje of Brammetje de eerste maanden veilig in kan slapen en spelen. (een reiswiegje met een heel leuk verhaal! Maar daarvoor moet je maar 's een bakkie komen ...

Helaas pindakaas! Dat was dan het laatste bezoekje aan de verloskundige praktijk. Jammer, ik had gehoopt nog iets langer op controle te mogen komen zo lekker dichtbij. Maar de volgende controle's moeten weer in het ziekenhuis door de gynaecoloog worden gedaan. Vanmorgen samen met Levi op de fiets door de plenzende regen, snel dat warme gebouw in, jassen ophangen, bloeddruk meten, die is zoals altijd aan de lage kant. Even op de weegschaal, ook daar was niks geks aan te bewonderen. Levi kon even spelen met het grote houten poppenhuis in de wachtkamer en ondertussen kon ik leuke namen en kaartjes kijken. De verloskundige liet ons binnen, en daar bespraken we de uitslag van de 20 weken echo. Het kindje loopt in zijn groei alweer voor. Twee weken ongeveer dachten ze. Op de onderzoeksbank voelde ze samen met de stagair hoe de baby lag. Weer terug aan tafel zei ze direct dat het voelt alsof de baby wel vier weken groter is dan dat het hoort te zijn.... Oooohw daar gaan we weer dacht ik!!...

Voor de luie zoetekauw: Zet klaar: 1 pannetje, een dienblad/bakplaat met bakpapier erop. Ingrediënten: 1 reep pure chocola, 2 handjes cornflakes. 1. Smelt op een laag pitje een reep chocolade in een pannetje. 2. Gooi twee handjes cornflakes in de gesmolten chocola. Roer met een houten lepel de cornflakes net zo lang rond totdat alles bruin is. En haal het pannetje van het vuur. 3. Druppel met de houten lepel al het chocolademengsel op het bakpapier. En zet de plaat in de koelkast. Na een paar uur zet je lekker een kopje thee en pak je uit de koelkast een overheerlijk chocorn!! Smak lekker.