Gewoon Tiny

Dat was hem dan. De allereerste verjaardag van ons allerkleinste kereltje in huis. Een dag VOL visite. Vrienden, ooms, ootje, opa, oma's, tantes, neefjes en nichtjes. En een dag waarop je veel centjes en kado'tjes hebt gekregen.  Oma's zijn top!  Whoooooooooooooooooooooooooooohhhh!!! WAT EEN KADOOOOO tante eefie!!  Joram en Levi helpen Sion zijn kado'tjes uitpakken, als hij op bed ligt.  Tjok tot aan de nok!  Gelukkig hadden we haakjes genoeg! :)

Gisteravond reden we na een gezellige zaterdagmiddag naar Teus,  een patatzaakje voor schippers en zeemannen, in Nijkerk. Als je kinderen bij je hebt spreken mensen je vaak aan. Zo raakte ik in gesprek met een oudere man en vrouw die een tafeltje achter ons zaten. Hij vertelde dat zijn moeder 13 kinderen had gekregen. En dat hij het vijfde kind was in zes jaar!! Echt ongelooflijk... Ze vierden altijd feest als moeder weer eens ongesteld was :D Tussen Levi en Juda zit ongeveer 25 maanden. Maar tussen Juda en Sion ook maar 16. De zwangerschap is een stuk zwaarder als je nog niet goed hersteld bent van de vorige zwangerschap. Maar ik geniet nu zo dubbel veel van de leeftijd waarin die twee boeven zitten. De kleren die Juda niet meer aan kan, hoef ik geen jaar op te bergen, ze kunnen gelijk bij Sion in zijn kast want hij draagt ze gelijk! Ook hoe ze met elkaar omgaan en op elkaar reageren is echt zo leuk... Ik hoop dat het altijd dikke maatjes zullen blijven! Wat een onbetaalbare s...

Af en toe is het leuk om eens wat foto's naast elkaar te leggen.Weet je nog die foto's van die drie baby's in de tummy tub, toen Sion net geboren was. Dat was nog best lastig raden. Ik denk zelf dat iedereen die onze boys kent deze drie mannetjes wel kan herkennen. Drie broers met de zelfde papa en mama, allemaal rond hun eerste verjaardag. Grappig he?! Ik wilde even weten hoeveel haar en tanden Levi en Juda hadden rond hun eerste verjaardag. Sion heeft de meeste tanden, maar het minste haar. En tot nu toe het aller stijlste haar. De krullen hebben Levi en Juda al ingepikt, dus dan bleef dit nog over... :) Heerlijk toch, ons echte eigen stampertje!

Weet je dat de Vader je kent Weet je dat je van waarde bent Weet je dat je een parel bent Een parel in Gods hand Een parel in Gods hand

De vorige bewoners van ons 'grote-mensen' huis hebben behoorlijke groene vingers. Dat is natuurlijk hartstikke leuk, maar voor ons onbekend gebied. In Amersfoort kocht ik regelmatig een paar plantjes, die ik amper 1 maand in leven kon houden. Nu we dus twee tuinen vol groen, bloem en bloesem hebben staan, moeten we wel! Gelukkig spreek ik de vorige bewoonster nog wel eens en hebben ze aardig goed uitgelegd hoe het zit met deze tuin. We gaan hem nog veranderen, wat meer ruimte maken om te zitten en te spelen. Maar de druivenstruiken en de grote prachtige appelboom laten we absoluut staan. Ook al wonen we hier pas, we hebben de druivenrank zien staan, een dorre dode tak leek het. Tot er opeens groene blaadjes aan kwamen. En nu is er van het hekwerk waar hij tegenaan groeit helemaal niets meer te zien. Onder het dak van bladeren zitten allemaal ieniemienie druiventrosjes, als ze groter worden moeten we de kleine eraf halen. Dan wordt de rest groter, sappiger en zoeter... Kan je da...

Het blijft toch vreemd, een vaderdag als je eigen vader niet meer bij je is. Dat besef is er amper als je nog een vader hebt. Zelfs op moederdag een paar weken terug heb ik er nauwelijks aan gedacht, dat een moederdag voor kinderen zonder moeder een hele vreemde dag is.  Soms zou ik echt zo graag in de hemel om een hoekje kijken. Even heel vlug maar, ik zou tegen papa schreeuwen dat hij twee kleinzonen heeft gekregen. Sion en Bent, en dat bijna al zijn kinderen weer in het dorp wonen. En dat het goed gaat met ons, en met mama.. en... ja...zoveel eigenlijk! Even zijn wijze raad vragen, even samen een ijsje eten, een stukje fietsen, over de spakenburgse markt, in zijn boeken, kaarten en foto's snuffelen, hem bezig zien met de klein kids. Het is allemaal voorbij. En het zal op deze aarde nooit meer terug komen. Ik ben trots en dankbaar voor de vader die ik kreeg. En we kunnen hem gelukkig nooit vergeten... Ga maar,...

Op 24 Juni vieren wij de allereerste verjaardag van Sion! En daarom moest ik weer even alles uit de kast trekken om het zoveelste verjaardagskaartje in elkaar te zetten. We hebben heel wat sjik gehad om Sion onder te kussen en op de foto te zetten. De eerste foto staat op de uitnodiging voor zijn verjaardag. De tweede foto spreekt boekdelen. En de derde foto met dat schaterende mondje met half doorkomende tandjes en die glimmende blauwe oogjes die is toch ook gewoon lachen... Wij hebben het in elk geval weer gehad voor dit jaar! Wij zijn namelijk allemaal in de eerste helft van het jaar jarig! Nu kan ik weer even een half jaartje broeden op een nog orgineler kaartje voor de 3de verjaardag van Juda, in Februari 2013! De eerste verjaardagsfoto's zal ik so soon as possible plaatsen! 

"Cleaning your house while your kids are still growing is like shoveling the walk before it stops snowing."

De allerlaatste foto van prachtige hoogzwangere vriendin. Tweede pinksterdag zaten we nog een hele dag op het Spakenburgse strandje. En een week later lig je dan in een ziekenhuisbed met een prachtige zoon. Wat vond ik het spannend allemaal. Toen mijn zus beviel van Bent, was dat een geplande keizersnede dus veel meer te voorspellen. Deze keer was het een goede vriendin die ook door die afschuwelijke pijnen heen moet. Het was net of ik het weer opnieuw beleefde. Doordat ik steeds werd ingeseind door haar zusjelief, kon ik me zo goed inbeelden hoe het er nop dat moment aan toe moest gaan. Het duurde zo lang, en ik voelde zoveel medelijden! Oh oh ow... Gelukkig kreeg ik midden in de nacht een telefoontje: Erik Rik is geboren, een gezond prachtig jochie van 7 pond. Wat een opluchting! En vernoemd naar ape-trotse opa Erik! Deze foto spreekt toch gewoon voor zich? TROTS   En als je dan dat gave jochie ziet liggen. Zo pas geboren zo compleet, en het heeft gewoon trekjes van mam...