Gewoon Tiny

Onze boys praten er op een dag heel wat op los. Vroeger had ik een schriftje in de trapkast liggen waar mijn moeder uitspraken van mij in schreef zoals: - mama, waarom schreeuwt die mevrouw zo hard? 'die mevrouw is ge-han-di-capt', waaaaauw.. dat is een mooie naam!'. - 'hoe kan dat eigenlijk, een banaan gaat er geel in en komt er bruin uit?'. - ik telefooneer met de koningin, en mama antwoord: mama: 'hallo u spreekt met de koningin, wat ben jij voor een meisje?' 'ik heet Tiny en ze hebt GEEN krullen' #zussen #frustratie - er rent een bruin jongetje langst ons huis, 'Kiiiiiijk maaaaam, een negerzoen!'. Er zijn er nog veel meer, maar deze wist ik nog uit mijn hoofd. Levi gaat ook steeds grappigere vragen stellen en uitspraken doen. Zo vertelde ik van de week dat we met oma en de hele familie naar de ark van Noach gaan, waarop Levi vrolijk zei: 'oh leuk, gaan we dan ook effe naar de Here Jezus?!' Mama doe m'n gordel eff...

Het is stil hier. En stilte is soms echt niet verkeerd. We varen momenteel in iets rustiger vaarwater, en daar geniet ik van. Twee jaar geleden stormde het in ons leven. Papa werd steeds zieker, kreeg steeds meer pijn en zag uit naar de ontmoeting met zijn Vader de hemel. We zijn een paar maanden daarna een midweekje weg geweest. Vorig jaar werd Sion geboren, en mochten we wel enorm genieten in het XXL huis van onze vrienden in Spakenburg, maar toch niet met zijn alle op stap en allemaal vrij. Dit jaar was er dus wel weer reden voor een heerlijke vakantie. Om nu met drie kinderen naar Spanje te rijden, zag ik niet zitten. We hebben het dus iets dichterbij huis gezocht, maar daar merkte we qua weer niets van. Samen met vrienden Bert en Renske en hun kersverse hunk Rik hebben we twee weken echt vakantie gevierd op landgoed de Hommelheide in Limburg. Met vier kleine kids ga je niet onbeperkt op stap en alles bezichtigen. Gelukkig was dat ook niet nodig, want op het park was alles wat ...