Gewoon Tiny

Het is moeilijk om langzaam afscheid te nemen van je eigen vader. Iets wat me extra veel pijn en verdriet doet, is dat Levi & Juda en misschien nog meer kleinkinderen opa van Twillert nooit goed zullen leren kennen. Levi snapt dat opa ziek en moe is, en moet slapen in bed. Maar dat hij binnenkort voorgoed afscheid moet nemen beseft hij niet. Wat zou ik ze graag laten kennismaken met.. De allerbeste voorlees opa die je elke verjaardag je hele leven lang een boek cadeau geeft. Een opa die je een eigen lees kaart gaf, waarop je voor elke gelezen bladzijde 1 cent verdiende. Een opa die je meeneemt naar het orkest waar hij bariton saxofoon in speelt. En die jou enthousiast maakt om ook muziek te gaan spelen. Een opa die gek is op historie, die je museums met je bezoekt en torens met je beklimt. Een extreem intelligente opa met erg veel algemene kennis. Ook een opa waar je als je groter bent mee kan discussiëren over de kerk, het geloof en over andere zaken. Een ingenieur opa die altijd ...

When the rain comes it seems that everyone has gone away When the night falls you wonder if you shouldn't find someplace To run and hide Escape the pain But hiding's such a lonely thing to do I can't stop the rain From falling down on you again I can't stop the rain But I will hold you 'til it goes away When the rain comes you blame it on the things that you have done When the storm fades you know that rain must fall on everyone Rest awhile it'll be alright No one loves you like I do When the rain comes I will hold you

Nu weet ik wat het is om écht ziek te zijn' zei mijn vader vanochtend. Na een nacht waarin hij ontzettend veel pijn heeft gehad was hij uitgeput. Natuurlijk wil je je vader nog zo lang mogelijk bij je houden, maar op deze manier? Het klinkt raar, maar je begint te hopen dat hij niet lang meer zal hoeven lijden. Een 'ziekenhuisbed' in de woonkamer, vanmiddag de ambulance voor de deur voor een bezoekje aan het ziekenhuis, een vader waar steeds wat minder van over blijft. Heel confronterend. De wereld draait door, maar voor mijn gevoel ben ik dag en nacht bezig met papa, papa, papa, papa. Net als Ada, snap ik dat het voor omstanders ook niet altijd even makkelijk is om te bedenken hoe je ermee om moet gaan, maar het kleinste gebaar is al heel bijzonder! Dus ontzettend bedankt voor al jullie gesprekken, kaartjes, sms'jes, reachties op mijn weblog, e-mailtjes enzovoorts...

Weer een gezellig speel morgentje gehad, met drie lieve vriendinnetjes uit de kerk. Even aan niets anders denken dan aan, deeg, meel, drinken, poepjes, snoepjes, en opvoeden. De vloer was daarna alleen ook een grote plak deeg, dus weer reden om de meubels te verplaatsen. Benieuwd naar het resultaat? Er zijn nog 3 koekjes over... ;)

Het is bijna zeven maanden terug dat ik een blogje schreef over Jorijke! Zelf hoor en zien we regelmatig hoe het gaat, maar om over haar te bloggen blijft lastig. Ik weet tenslotte niet wat ze voelt, wat ze denkt en hoe ze dingen beleeft. Wat ik wel weet is dat ze enorm veel respect verdient. Wat een doorzetter en knokker is ze. Ongelooflijk. En nog staat ze aan het begin van een langdurig revalidatieproces. Ze blijft knokken en is volgens mij vastberaden ooit weer te zullen lopen. Zaterdag 21 Augustus werd Jorijke 24 jaar. Extra bijzonder, omdat ze vorig jaar op haar verjaardag in een Zuid Afrikaans ziekenhuis in coma lag. Daarom wilde ze er dit jaar een feest van maken om nooit te vergeten. Een allervrolijkst-feestelijk verkleedfeest!! En of dat gelukt is, het was in elk geval gezellig!

Afgelopen woensdag was Juda precies een half jaar oud. Die zes maanden zijn echt ongelooflijk snel gegaan vind ik. Ik herinner me die 18e Februari nog goed. Dat ik perse bij die bruiloft van mijn vriendin wilde zijn, maar na het gemeentehuis toch bij m'n pa en ma in de bank lag met weeën. Dat mijn vliezen braken in de auto. En dat we aan het eind van de middag de trouwlocatie opbelde met het blijde nieuws dat we een zoon rijker waren! Bijzonder. Ook bijzonder hoe snel zo'n kleintje ontwikkeld. Van stil liggen naar alle kanten op rollen. Van huilen naar brabbelen van de borst naar een soepstengel. Elke dag genieten we volop van onze kleine bul. Die werkelijk tegen elke boom lacht!! Net wakker, maar altijd goed gehumeurd! (met een paar bijna opgeloste waterpokjes) Even stiekem mama helpen met de was afhalen!! En twee broers. Net uit bed en altijd lief voor elkaar.

Tegenwoordig krijg ik bijna dagelijks e mails, reacties, of smsjes met de vraag hoe het met mijn vader gaat. Broers en zussen uit de kerk, vrienden, kennissen en familie, bijna iedereen leeft enorm met onze hele familie mee. Iets waar we bijzonder dankbaar voor zijn. Juist als je mijn vader niet vaak ziet kan ik me voorstellen dat je je afvraagt hoe het met hem is. Ook ik als niet thuiswonend kind zit overdag vaak te denken aan pa (& ma.) Op dit moment gaat de gezondheid van papa stapje voor stapje achteruit. Hij krijgt meer en meer klachten, hij eet minder en krijgt steeds meer medicijnen. Het ene medicijn werkt het ander weer tegen, waarvoor een derde medicijn gebruikt moet worden. Zijn buik wordt ook steeds dikker, en is pijnlijk en gespannen. Als papa niet zo sterk was als hij is zou hij zeker al weken op bed hebben gelegen. Papa spaart energie, door zo veel mogelijk boven te blijven. Hij komt wel uit bed en kleed zich aan en zit dan wat op zijn studeerkamer te rommelen. Maar h...

Al een hele poos liep ik met het idee mijn haar eens helemaal af te knippen. Vanaf mijn tiende heb ik altijd altijd lang haar gehad. En bij de kapster was het altijd hetzelfde liedje: puntjes, laagjes en af en toe een pony knippen.  Ook riep ik altijd zo hard als ik kon: " alle moeders knippen hun haar, dus ik ga dat zeker niet doen als ik moeder ben!!".  In de praktijk is het gewoon een feit dat je met twee kids minder tijd voor jezelf hebt. Dus elke morgen draaide ik er zo snel mogelijk een stiekje in, want anders liep ik binnen no time met een bos vol klitten. Maar ja, ik hoor vaak genoeg dat ik mooi haar heb. Dus zo'n stuk afknippen en zomaar weg gooien voelde ook niet zo lekker. Nu kwam mijn zus  (de kapster) hier laatst een bakkie doen, en hadden we het er zo over. Toevallig had ze net bij iemand een lange vlecht afgeknipt voor stichting haarwensen  en die ging ze op de post doen.   Nou om een lang verhaal kort te maken, heel kort: mijn haar is eraf! En een minimaa...

Terwijl ik gister aan het werk was, kwam er een dominee op bezoek voor een bewoner. We kletste wat over koetjes en kalfjes in vakantie. Hij kende mij wel van gezicht omdat ik soms met de bewoners naar de kerk ga, maar hij wist niet bij welke familie ik hoorde. Toen hij erachter kwam dat ik bij die fam. van Twillert uit de Immanuelkerk hoorde, viel ineens het puzzelstukje op zijn plek. " Ooh ja nu zie ik het! Je had altijd al zo'n bekend gezicht. Wat lijk jij op je vader!!". Ik kon eerlijk gezegd nooit zo bar veel overeenkomsten vinden. Maar ik hoor het mijn leven lang regelmatig, vooral van oudere mensen. Uiterlijk net je vader, en innerlijk je moeder. Toen ik vanmorgen bezig was met een mooi fotoboek van mijn vader moest ik wel lachen: Die mond is van mij, die neus lijkt ook wel wat op mijne. En die oren en ogen exact. Zelfs de bril is bijna identiek! Nooit geweten dat ik zo'n hippe vader had ;)

Het is leuk dat ik wat mensen ken die in het onderwijs zitten. Zo komt het regelmatig voor dat we op een school te vinden zijn. Afgelopen week heb ik bij mijn zwager op de Bavinckschool een mega Shrek op het raam gekliederd. En vanmorgen zijn we met z'n allen op stap geweest naar Soesterberg. Waar Janneke de juf is van groep 1. Daar heb ik een jongetje op het raam geschilderd die vlinders vangt. Het thema voor de komende tijd is vlinders en rupsen. Ook Levi was mee en die gaat daar natuurlijk uit zijn dak! Een aanrecht en gootsteen op zijn hoogte, een hele mini keuken en mini woonkamer. Schattige mini wc's voor kleine poeperds en een grote speelzaal met klimrek! Super leuk toch. Zo kom je nog eens ergens :) Kopje koffie voor u mevrouw? Eeeeeej NIET KIJKEN joh! Ik ben aan het .... Juf Janneke op haar troon Alvast even oefenen..

Vrienden van Popeye en Lukie Luuk.

En weer beleven we met elkaar een bijzondere dag vandaag. Exact zestig jaar geleden beviel mijn oma van een dochter, mijn moeder!! Mijn moeder is een bijzondere vrouw waar ik steeds meer respect voor krijg. Iemand waar ik steeds meer van leer. Ik ben dankbaar dat mama mijn moeder is. :) Vanmorgen is ze met papa verrast met een ontbijt op bed. Daarna kreeg ze een uitgebreide massage bij Rules for healt. En daarna werd haar een mooi kapsel aangemeten door mijn zus. Als kado van alle kinderen en papa heeft ze nog een bijzonder sieraad gehad. Weer een dag om dankbaar voor te zijn.

Dat lekkere fruithapje wat Juda tegenwoordig krijgt bevalt hem wel: Hij eet nog net de lepel niet op. En als ik iets te lang foto's blijf schieten laat hij exact zien hoeveel geduld hij heeft, 0,niks. Wat kan ik me moeilijk indenken hoe je zo'n kostbaar wonder kan verwaarlozen of vermoorden. Je eigen kind! Terwijl er zoveel mensen zijn die alles voor een eigen kind over zouden hebben. Het nieuws of de krant schokt me de afgelopen week. Een vrouw uit Zuid Frankrijk en een vrouw uit Friesland die hun eigen kinderen vermoorden. Afgelopen nacht schoot het vaak door m'n hoofd. Hoe kan je tot zoiets in staat zijn? In de krant las ik allerlei verklaringen van hoogleraren maar toch blijf het absoluut onbegrijpelijk voor mij. Zo'n Godswonder kleine glimoogjes, een lachend snoetje dat iets op je lijkt en een smakkend mondje. Daar kan je toch niets anders mee dan dankbaar en zorgvuldig mee omgaan..

Ons fototoestel doet het weer een beetje... Ik kon het dus niet laten dit lekkere stelletje vanmorgen even te stalken:

Als je niet tegen vieze verhaaltjes kan raad ik je aan nu te stoppen met lezen... ~ Het is toch wel een beetje goed nieuws, Levi's PP-kaart is vol. (PP = poep en plas) Levi heeft maar liefst 5 koeien stickers gekregen, en zo een mooie auto verdient. Na elke poep op de pot moest er een koe uitgezocht worden en op de kaart geplakt worden. Vijf keer op de pot poepen is toch keurig netjes. Het plassen wil nog niet echt lukken, maar dat is volgens mij lastiger aan te voelen. We zijn trots op hem, en gaan daarom vanmiddag samen naar de Intertoys een stoere tractor kopen. Dan is zijn auto verzameling bijna compleet... (hoop ik ;)

Levi: "het is dat Lydia m'n nichtje is...want anders wist ik het wel! " ;)