Gewoon Tiny

Op dit moment is het prima wonen hier, in ons tijdelijke nestje. De rust en ruimte zijn heerlijk. De was hangt niet in de weg, de post valt op de mat, de prullenbakken worden aan de weg, en terug gezet. De jongens hebben een eigen plek, en er wonen veel lieve mensen in de buurt. Dat we nog niet echt op ons 'eigen' plekje zitten ervaar ik wel. Veel dingen in dit huis zou ik anders doen. Maar goed, zoals je ziet hebben we geprobeerd er wat van te maken: Het uitzicht vanuit de zithoek. Sion zijn plekje... de helft van Juda zijn kamertje en een stukje zolder van Levi We moeten nog een paar weken geduld hebben. En dan mogen we echt aan de slag! We willen het liefst alles zo goed mogelijk voorbereiden. Dus de tegels kiezen en kopen, de verf uitzoeken en kopen, de meubels kopen. Het is zo gaaf om overal te neuzen. Maar het is ook zooo moeilijk! Vanmiddag toen ik in de verfwinkel vroeg in welke kleuren een bepaald soort verf gemaakt kan worden, zei ze: ' alle kl...

Wat hou ik ongekend veel van ons kleinste jochie Sion. Wat is het een verrukkelijk lief, rustig, makkelijk, schattig, lekker ventje. Hij is inmiddels alweer het halve jaar gepasseerd. De borstvoeding heb ik bijna volledig afgebouwd. En ook dat is heerlijk! Want moet je eens kijken wat Sion binnen twee weken in zijn mondje kreeg: Hij ontwikkeld zo razendsnel. Zijn kleding moet met enige regelmaat opgeborgen worden, en plaats maken voor een groter maatje. Hij rolt en draait alle kanten op. Hij is zelfs al aan het proberen om in de kruiphouding te komen. Zie hierboven (en dat is natuurlijk een eitje als er op de grond vloerbedekking ligt.)  Ik geniet zo intens. In mijn hart voel ik zoveel liefde voor dit kereltje. Zoveel blijdschap. Zoveel geluk! Wat is hij weer anders als zijn broers. Maar kan ik genieten als ik zie hoe hard hij moet lachen als hij zijn broers ziet rennen, klimmen en spelen. Mijn hart maakt een sprongetje als ik hem 's morgens uit zijn bedje vis, en hij kir...

Gromgrom, ik wil niet klagen maar de internet verbinding is errug slecht! Dus even iets minder blogjes hier..:( Zaterdagmorgen ging mijn moeder rond half 9 naar haar werk. En toen ze thuis kwam... Hadden haar (schoon)zonen en dochters het huis eens flink onder handen genomen: Alles is weer helder wit!! Een gezellig waardevol dagje met elkaar. En mama kan weer op en top genieten in haar eigen huis.  Broer Wouter moet wel spierpijn (of spierballen) hebben, want hij heeft het hele plafon gewit. Heerlijk toch... En zwangere zus eefje kwam parijse bollen bezorgen! Mjummie... Een witte muur, met een schilderij gemaakt door zus Enneke. Ze heeft als voorbeeld een oude foto van haar en zus Margriet en ootje en groof genomen, zo knap. En hieronder mama's troffee's alle kleinkinderen. De twee nieuwe lantaarns in de vensterbank voorkomen een beetje de inkijk. En daaronder het heldere resultaat! :) Mama kan weer een tijdje vooruit... 

Laat je kind merken dat hij/zij niet belangrijk is om wat het heeft of wat het kan, laat je kind weten dat hij/zij belangrijk is om wie hij/zij is...

Jes! Via onze nieuwe buren hebben we ietsie meer bereik in de woonkamer van ons nieuwe home. Dus zoals beloofd, de gezellige, regenachtige, rommelige, vrolijke verhuis-foto's!! Ondanks dat Peter Frans de dag van het grote 'inpakken' ziek was, hebben we dit toch voor elkaar gekregen! Broer! en bijna buurman Ron helpt mee de vrachtwagen vol stouwen. Even reclame maken natuurlijk... Zo enorm bedankt! Wat er allemaal wel niet uit de berging kwam... :D hihihi Huh had ik die hippe lampenkap nog ?! Het huis is leger dan LEEG en de vrachtauto... voller dan VOL!! Ooooh... Ruimte! Maar eerst even een broodje kroket... En toen stonden ineens onze meubeltjes daar.. Een plekje waar je niet gestoord kan worden: zie Levi genieten, heerlijk!  

Annemieke Koelewijn is een gospel zangeres uit Spakenburg. Ze was zaterdag te zien in een uitzending van de Verandering. Van een afstandje wist ik wel wie ze is, maar na het zien van de uitzending en het indrukwekkende ontroerende lied van Ralph van Manen, moest ik dit even delen. Ralph van Manen is al jaren een grote favoriet van mij, zijn unieke stem en Nederlandstalige nummers zijn gaaf en raak. Jammer genoeg hoor je de laatste tijd niet zo veel meer van hem. Maar als je eens een uurtje over hebt moet je echt deze uitzending bekijken! Je kan op deze website ook alleen het lied beluisteren... www.eo.nl/de verandering Vergezicht (tekst en muziek: Henk Pool, Ralph van Manen, Wim Rebergen) © 2011 EO / CrossMex Zoveel dagen zijn verstreken Zoveel dagen nu voorbij de tijd heelt alle wonden maar geldt dat ook voor mij Want samen was veel beter Zoveel mooier dan alleen Maar ik geef me niet gewonnen ik sla me er doorheen ik geloof en ik zie     Elke dag ...

 Het is zo heerlijk in ons 'nieuwe-oude mensen' huis, dat ik gewoon geen een avondje rustig heb gezeten om weer eens een ouderwets gezellig lekker blogje de wereld in te mikken. Het is nu al laat, de kids liggen er al een hele tijd in en Peter Frans is ook al vertrokken. Maar nu MOET het er toch maar eens van komen. De foto's van de verhuizing staat nog op de andere computer, en omdat die computer in het midden van de kamer staan, hebben we daar nog geen internet. Dus die houden jullie  nog tegoed... Een nieuwe hangplek is geboren! Ons home, om precies te zijn. Neefjes, nichtjes, zussen, moeder, vriendinnen. De pakken koffie vliegen er door heen, en de spakenburgse koeken zijn ook niet aan te slepen! :) Maar een huis waarin niets kapot kan veel leven is en waar overal vloerbedekking ligt!! Dat kan toch niet beter... Het is apart, maar het went echt snel hier. De ruimte is vooral enorm genieten. De jongens slapen echt een stuk langer, Juda heeft volgens mij nog nooit...

Lieve volgers, heel wat keren heb ik aan jullie en deze weblog gedacht van de week. Heel wat foto's geschoten en heel veel leuke dingen beleefd, dus heel veel om over te vertellen. De internetverbinding is alleen nog niet zo best. Maar we zijn weer terug van weggeweest!  Ma om de hoek, zwager als buurman, vriendinnen op loopafstand, zussen op fietsafstand. Vanavond fieste ik door het donker naar mijn moeder (ze is ziekjes) en het voelde zo goed om terug te zijn.  De verhuizing is echt ongelooflijk snel gegaan. Ook al plenste het dat het goot, om 8 uur stond er een grote vrachtauto van bakker en banket de Graaf, voor de deur, om kwart over 9 zat hij: tjok tot aan de nok! Mede mogelijk gemaakt door de spierballen van, Peter, Frans, Chris, Ronald - Jan, Gerard, David, Renske, Robin, Tirza, en Peter - Frans.  De exacte tijd weet ik niet meer maar ik geloof dat rond 11 uur alles hier in huis stond. En het was veel hoor...!! Hier in Spakenburg kwam er nog e...