Gewoon Tiny

Sinds een paar weken vind Levi lachen te gek! En nu is hij ook zijn nek en rug spieren volop aan het trainen. Echt te gek.. (zie voor meer info: www.leviheek.nl )

Zaterdag was het alweer 1 jaar geleden! 24 Mei 2007, was de dag waarop Peter-Frans en ik elkaar onvoorwaardelijke trouw beloofde. Wauw.. wat een dag! Echt de allermooiste dag uit mijn leven. Ik kan de trouwfilm niet vaak genoeg kijken, om even dat gevoel weer te proeven. En wat kan er veel gebeuren in een jaar. Wat zijn we gezegend! Een huis, werk, gezondheid, een zoon! En we hebben elkaar. Elke dag weer samen genieten, praten, luisteren, lachen en huilen. Allerliefste Peter - Frans, bedankt voor dit jaar. Hopelijk hebben we er nog veel te gaan! Ik hou van jou!

Op veel momenten kan ik echt ontzettend genieten van het kleine wondertje dat bij ons mag wonen, Levi. De lach-stuipjes veranderen nu toch steeds meer in bewuste glimlachen. Als ik dan 's nachts aan zijn bedje verschijn om hem te voeden en zijn betraande gezichtje veranderd in een stralend koppie dan smelt mijn hart. En als we dan samen in de schommelstoel zitten te genieten van elkaar en ik besef hoe rijk ik ben gezegend, kan dat heerlijke geluksgevoel zomaar omslaan in verdriet. Verdriet om honderdduizend beschadigde of dakloze mensen, kinderen die worden misbruikt of opgesloten, baby's die worden mishandeld, mensen die ongewild kinderloos blijven. Of om het idee dat Levi zijn allerliefste voorlees-opa waarschijnlijk nooit goed zal leren kennen. Het geeft me een heel vreemd verdrietig dubbel gevoel. Terwijl ik vroeger wel eens bang was dat Jezus 'te vroeg' terug op de wolken kwam,( bv. voordat ik jarig of op vakantie was geweest). Tegenwoordig kan ik op sommige moment...

als ik bang ben, of moe...

Al een tijdje is m'n pa niet helemaal zichzelf. Hij was veel moe en heeft vreemde kwaaltjes. Nadat hij uitvoerig is onderzocht door verschillende artsen in het Erasmus ziekenhuis in Amsterdam is er een diagnose gesteld. Hij heeft leverkanker. We zijn erg geschrokken, en natuurlijk heel verdrietig. Gelukkig is hij er zelf rustig onder, en boven alles God enorm dankbaar voor zijn leven. We hopen natuurlijk dat hij nog heel lang bij ons mag blijven, of dat er een wonder gebeurd. Ada, mijn zusje heeft er ook een blogje over geschreven, lees dat hier. En bidden jullie mee?

Vanmorgen kwam mijn oude schoolvriendin op visite met haar kleine lieve meidje. Echt heerlijk om lekker te kletsen over vieze poepluiers, huiluurtjes, borstvoeding en onze nieuwe baan: Moeder zijn!  Esmhee is 4 maanden ouder dan Levi, en echt een op en top meisje: mooie lange wimpertjes, lieve zachte haartjes en een heerlijk eigen willetje! Hun voetjes en handjes waren ongeveer even groot, en Levi is zelfs al zwaarder dan Esmhee. Wat een bulletje he... kijk en geniet!   

Gister zijn we naar Hazerswoude-dorp gereden om daar een kijkje te nemen op de DVN-dag. Een stuk of 3 grote (bloem) kassen waren volledig omgebouwd tot landen als: India, Kenia, Zuid - Afrika Polen enz. Ook waren er veel stands met leuke spullen, cd's en kleding voor goede doelen.   Er traden goede artiesten en koren op zoals Kees Kraaijenoord, Matthijn Buwalda en All rise! En na een hele dag slenteren, folders scoren, cola drinken, getallen raden, skippi-ballen en muziek luisteren zijn we nog heerlijk uit eten geweest bij Jannie in Nijkerk, juust: 'de volle buik!'. Mmmm bedankt Gerard! Dat was zeker voor herhaling vatbaar dus! ;)  3 x raden wie er de troste winnaar was van een rondje skippi ballen?! :$ Enn.. hoevaak zou een fanatieke schoolmeester erover doen een balletje in de korf te mikken?! Geen commentaar...

Gister was het precies 6 weken geleden dat Levi ter wereld kwam. Zes weken geleden dat ze mij opensneden en dat dikke mormeltje eruit trokken. Wat zag ik na die operatie op tegen de 6 weken dat ik bijna niks mocht tillen; geen wasmand, geen emmer sop, geen stofzuiger, geen maxi-cosi, geen kleine neefjes en nichtjes geen boodschappentas, Levi was genoeg vonden ze. Ook mocht en kon ik bijna niks doen; douchen, strijken, Levi verschonen of in bad doen, het was echt vervelend.  U moet minimaal zes weken goed rusten hoor, mevrouw...  bah! Maar gelukkig dit is vanaf gister verleden tijd!  Elke dag is er weer een, en zo wordt ik steeds meer mezelf.  Enne de zon doet wonderen, 'k ga dus maar weer even op mijn dakterras liggen zonnen ;) 

Aanstaande zondagmorgen (11 Mei ) wordt in de morgendienst van 10:45 onze zoon gedooopt. Na de dienst is er koffie, en aansluitend ben je welkom om op de Emiclaerhof een borreltje te komen drinken!  Lijkt me gaaf als je er bij kan zijn. Ik hoop alleen dat we er voor die tijd wel uit zijn... wel of geen doopjurk?! Ik ben voor!  ;)