Gewoon Tiny

Kan je niet voor altijd zo klein blijven? We genieten zo van jou...

Pffff daar lig ik dan na te puffen van deze heerlijk zomerse dag. Met een laptop op schoot, in een schoon opgeruimd gezellig blauw versierd huisje. Wat een onvergetelijke dagen hebben we achter de rug. Een op een einde lopende zwangerschap, een beginnende bevalling die toch niet helemaal doorzette, en uiteindelijk toch de geboorte van ons grote kleine wereldwondertje Sion. Wat waren de laatste loodjes zwaar. De opkomende en afzakkende weeen vervelend. De echte goede weeen vermoeiend. En de bevalling pijnlijk en heftig. Maar wat voel ik me nu onbeschrijflijk onverdiend rijk! Dat mooie kleine jochie, zo puur. Donkere haartjes die nog zachter voelen dan fluweel. Twee sterke knuisjes. Een mondje dat met veel kracht zijn melk binnen slurpt. En oogjes die met veel moeite proberen te herkennen en te volgen wat ze zien. De derde dag van je kraamtijd is de emotioneelste en moeilijkste vertelde mijn schoonmoeder vanmiddag. Nu heb ik geen traantje gelaten om het idee dat er geen Sion meer in ...

Op vrijdag 24 Juni werd om 12:05 in het MMC Elisabeth in Amersfoort onze derde zoon: Sion Manuel geboren: Sion woog 4549 gram, en was 54 cm lang. En opnieuw zijn we hoteldebotel verliefd...

Het resultaat, nieuw stofje over het kapje, bolletjes lint onderaan, kant bovenaan en de standaard beige gemaakt. Best heel leuk al zeg ik het zelf!  Nu is echt alles klaar baby Heek, kom je snel?  

Vorig jaar zag vaderdag er zo uit, en vandaag beseffen we dat we op deze wereld nooit meer zo compleet zullen zijn: Op deze stille vaderdag denk ik aan alle kinderen van wie de vader niet meer is, vandaag een dag is van gemis. Geef Heer dat juist op deze dag Uw liefde hen omringen mag.

Als mama even iets minder actief is hebben we gelukkig papa nog: Een geweldige papa die na een dag hard werken een lekker stuk gaat fietsen met zijn zonen: Of op zondagmiddag een concertje ter gehore brengt... "de haan die kraait: kukelekuuuj".  Muziek maken is toch heerlijk samen....  De knapste papa die de allerhoogste torens bouwt... (en omgooit) De sportiefste papa die bij mooi weer elke avond een potje voetbal speelt op het plein voor het huis, of wedstrijdjes doet wie het hardst kan rennen: WHAAAAA!!!!  Onze papa is toevallig wel de liefste! Ook voor hem een spannende tijd... daarom even een extra dikke knuffel en schouderklop voor onze topper: Peter Frans!!  P uur op het gevoel, hou ik van jou...  Helemaal vanzelf ben ik mezelf bij jou. Ik wil je alles geven, en ik geef je heel mijn leven. Want ik ga blind voor jou. Ik hou van jou!

Als afsluiting van twee mooie pinksterdagen een schitterende knipoog uit de hemel: God doet wat Hij beloofd. GOD CARES!

Vorige week was Peter Frans twee dagen vrij, en dan moeten we toch wel iets leuks doen. Na een tip van zus Enneke, ontdekte we buurtspeeltuin het Oosterkwartier in Baarn. Waar je voor 80 cent per kind een heerlijke middag hebt: Hoe blits is deze bike! En Levi is sterk genoeg om op alle skelters en fietskarren rond de scheuren... Na afloop hoort er op zo'n dag natuurlijk een patatje bij Teus bij!! Waar half Spakenburg zit, en daarom ook de oudste broer van Peter Frans met zijn gezin!! Gezellig... Thuis moeten we dan natuurlijk: voetjes op de tafel, en in de bank chillen!! Want zo'n dikke buik kost heel wat energie, he?! Levi... ;)

Wat is de nieuwe begraafplaats in Spakenburg: ' de Akker', een 'mooie' plek om te zijn. Tussen de weilanden. Je hoort er vogels fluiten, ruikt er vers gras en het is rustig, sereen. Op de begraafplaats staat een indrukwekkend beeld: een enorm hoofd met het gezicht naar de hemel, met de tekst uit het eind van 1 Kor. 13: straks zullen wij volledig kennen . Als ik dat beeld zie hoor ik mijn moeder zeggen: 'we moeten omhoog kijken Tiny, niet in het graf maar naar de hemel. Daar is papa niet meer ziek maar gezond en gelukkig bij zijn Hemelse Vader! De begraafplaats is ook een plek om tot bezinning te komen, om te beseffen hoe kostbaar het leven is. Om te huilen, pijn en gemis te voelen om degene die je zo vaak mist, en die je zo graag nog heel even zou willen knuffelen. Zou willen laten zien hoe groot Levi en Juda alweer zijn, en om te vertellen dat we weer een baby mogen krijgen. Een eerste kleinkind die nooit een opa van Twillert zal leren kennen... Op zo'n plek d...