Gewoon Tiny

En zo kreeg elk jongetje, met uitzondering van de jongste de regie over een dag in deze herfstvakantie. Onze Sion is een bijzonder kind, en dat is 'tie. Letterlijk en figuurlijk: Dik trom. Eigenwijs, bijdehand, vrolijk. Hij heeft een karakter waar je u tegen zegt. Zijn wil is wet, denkt hij tenminste.  De opmerkingen die hij maakt en de verbanden die hij legt zijn soms om het uit te proesten. Hij doet in niets onder voor zijn broers. En maakt gemakkelijk vrienden met jongens die een stuk groter zijn dan zijn oudste broer. Onze praatjesmaker. Tegen iedereen even vrolijk en spontaan. Als er ook maar iemand in de wagen gluurt naar zijn baby broer, zegt hij :' die heb ik gekregen voor mijn verjaardag hè?! En hij was ook ingepakt... 'huhmm, zeggen de verbaasde blikken dan', jahaa in mama's buik natuurlijk!!' :) Gedichtje is van www.jip.nl Onze oudste zoon Levi. Een totaal ander kind. Een flierefluiter. Is gek op papa en zijn humor. Lijkt qua innerlij...

Deze herfstvakantie introduceren we: 'de dag van..' En we begonnen met Juda. (idee van Eva Bronsveld opvoedkalender) " Kinderen vinden het heerlijk om in het middelpunt te staan, en het ook eens voor het zeggen te hebben. Ze moeten het hele jaar al zo vaak doen wat wij van ze verwachten (op tijd opstaan, aankleden, mee op visite sperziebonen eten, op tijd naar bed) dat het ook wel eens lekker is als zij nu eens helemaal de controle hebben. Die verantwoordelijkheid nemen ze vaak ook erg serieus."  Wel binnen bepaalde kaders maar Juda mocht vandaag dus alles bepalen! Hij heeft zitten stralen en genieten!! ( dus wij dus ook ) Het begon met het uitkiezen van zijn eigen kleren, maar ook die van zijn broers. Hoe leuk is dat. Hij deed echt zijn best, en broers waren er blij mee. Na het ontbijt hebben we gipsen beeldjes gemaakt. En onder het drogen ook nog eens een auto cake gebakken. Het was vooral om het deeg te doen geloof ik... Tussen de middag poffertjes in plaa...

Onder werktijd foto'tje! #broersheek #blessings  Na mijn verlof en daar achteraan geplakte vakantie mocht ik weer beginnen met werken. Werken in de zorg. Het koste me niet veel moeite om al mijn mannen achter te laten. Want mijn liefste maatje runt die jongens bende met gemak. Zelfs na een dag hard werken draait hij er zijn hand niet voor om. Koken, spelletjes, badderen, boekjes, slapen. Ik stap altijd met een gerust hart op m'n fietsje om te gaan werken. Daarbij hadden de jongens ook wel weer eens zin om op mama's plekje te slapen... #gniffel Op mijn werk is er in mijn verlof periode veel gebeurd. Met een cliënt in het bijzonder, degene waar ik persoonlijk begeleider van mag zijn. In mijn verlof heb ik in grote lijnen het proces wel meegemaakt. En ben ook met dikke buik, en net bevallen nog een kop thee wezen drinken, omdat ik het gewoon moeilijk geloven kon. Dat heb ik bewust gedaan. Ik werk met mensen die een verstandelijke beperking hebben. En die mensen zijn to...

Het verbaast me nog steeds. Vier maanden geleden kende we je amper, warm ingepakt in mijn buik.  Een zoon en broertje dat was eigenlijk het enige wat we van je wisten. Zouden we dit keer een huil-baby krijgen? Zou je snel ontwikkelen? Of juist rustig aan... Hoe zou je het vinden met al die druktemakers om je heen? Zou je wel goed drinken? En slapen 's nachts? Ik heb gemerkt dat ik me met een vierde toch anders opstelde voor die eerste maanden met baby. Niet dat ik ooit heel erg heb meegemaakt, maar ik bereidde me wel voor op een intensieve tijd. Ook was ik een stuk minder naïef. We mogen drie gezonde sterke jongens groot zien groeien. Soms hoor of lees je wel eens wat, en dan denk ik toch eerder: 'ja waarom zou dat bij ons niet gebeuren?!' Een zwangerschap, bevalling, een baby'tje het is allemaal zo enorm kwetsbaar. Ik besef me meer dan ooit hoe groot het wonder van een nieuw leven is! En wat veel zegeningen ontvangen we elke dag in deze schitterende vierde zoo...