Gewoon Tiny

Nooit meer tranen, nooit meer pijn. Bijzondere kanjer Thomas, je zult nu voor altijd bij je hemelse Vader zijn. Een stukje uit de krant: De afgelopen weken verslechterde de situatie van Thomas snel. Zijn vader hield tijdens zijn ziekte een weblog bij en schreef gisteren, wetende dat het moment van afscheid naderde, hartverscheurend: ,, Je hebt de strijd niet verloren, jij wordt straks als overwinnaar de hemel ingedragen.” Vannacht kwam een einde aan Thomas’ strijd en vond hij rust. Thomas van de Groep werd 11 jaar oud.   

Ons heerlijke 3 appartement willen wij gaan verkopen.

Twee broers, met twee tanden en ongeveer rond dezelfde leeftijd. Qua uiterlijk gaan ze toch wel meer op elkaar lijken. Innerlijk daarintegen beginnen ze steeds minder op elkaar te lijken. Levi is voorzichtig, zou niet snel weg durven lopen, en zit altijd in mama's schaduw te spelen. Als ik Juda 1 minuut uit het oog verlies zit hij verstopt in de wc of in de badkamer. Als ik ga stofzuigen klimt Juda boven op een zuigende stofzuiger om lekker mee te liften, bang? Nee joh, ben je gek! Terwijl Levi het liefst in een hoekje van de bank zit, en het echt op een schreeuwen zet als ik in zijn beleving te dichtbij ga stofzuigen. Juda heeft in die minuut alle luiers uit de emmer gegooid, of heeft een paar happen reclame folder opgegeten, of klimt gewoon papa's kerstpakket in om eens even goed te kijken wat daar dit jaar in zit: "een potje pespo!!"

In de laatste maanden van het jaar, is het in blogwereld rustiger dan anders. Ook hier worden wat minder blogjes geplaatst dan anders. De reden? Misschien zijn deze maanden drukker dan de anderen. De kans is groot. Ook hier staan de laatste maanden van het jaar vol gepland met werk wat afgerond moet worden, verjaardagen, kinderkoor optredens en ga zo maar door. Een hekel aan een volle agenda heb ik niet. Maar ik kijk toch best wel weer uit naar Januari. Als alles weer 'gewoon' is. Aankomende week hebben we wel een auto extra! Een lieve vriendin gaat met haar man 10 dagen voedselpakketten uitdelen in Roemenië, zo gaaf om je vakantie op te offeren voor je naasten. En toen belde ze mij op of ik hun auto lenen wil. Heerlijk, heb nu al zin om mijn lang beloofde kraambezoekjes, en verjaardagen af te rijden. Jammer dat Levi vandaag net goed ziek is geworden. En dat Juda ook al een paar avonden achter elkaar ons lekker bezig houdt. Niet te veel gesjouw en getrek aan de kids dus. Maar e...

Decemberstress? Wij weten nergens van. Na het eten even als broers onder elkaar relaxen in de bank, dat is wat wij het liefste doen...

Een bescheiden kerst voor ons dit jaar. Geen grote kerstboom met ballen, zoals vorig jaar. Super gezellig dat wel. Maar aangezien Juda heel wat fanatieker is in overal aanzitten en we toch al uit ons huisje groeien, slaan we een jaartje over. Gister zijn er twee wervelstormen (in de vorm van zus Enneke en mama) door het huis geweest, en hebben geholpen met opruimen. Een heel stuk ruimer, en heel fijn om mooie foto's te maken voor de verkoop van ons appartement. Natuurlijk slaan we de kerst gezelligheid niet helemaal over dit jaar. De verzameling hartjes heeft plaatsgemaakt voor gezellige takken, lampjes en kerstballen. Levi vindt het super mooi. En iedereen die binnenkomt strekt hij ook meteen mee naar het raam: " kijk mama emaakt!!" Toen Levi vorige week in het zandkasteel zag dat Toto en Sassa een echte kerstboom mochten optuigen. Zei Levi tegen Toto: " kijk, mama kerstboom gemaakt gaat vliegen!".

Rond 27 Juni 2011 verwachten wij een baby! Een broertje of zusje voor Levi & Juda. Een grote verrassing dat wel. Maar wat zijn we gelukkig en  dankbaar.  De grootste zorg is nu het verkopen van ons appartement. Tip alsjeblief iedereen in je omgeving dat er op de Emiclaerhof een schattig appartement te koop staat. Twintig meter van het winkelcentrum en de Albert Heijn, loopafstand van een hele leuke kerk. Ontzettend netjes afgewerkt door onze lieve schoonpa. Echt een plekje waar je je veilig en gelukkig kan voelen.  Heb tot nu toe veel minder last gehad van misselijkheid. En heb ook nog niet vaker dan 3 keer een middag dutje gedaan. Gaat verder dus prima!!  Voor vragen of tips mag je mij of Peter Frans altijd even persoonlijk mailen. 

Een dag weg met alle zussen en mama. Een leuke verrassing voor mama haar 60ste verjaardag, dat was vorig jaar het idee. Dat het er niet van is gekomen is niet zo vreemd. Door alles wat we meemaakte was er niemand die er zin in had. Vandaar dat we vanaf afgelopen zaterdag een zussen&moeder dag in het leven hebben geroepen. Eens in de zoveel tijd organiseert een zus een hele dag vol verrassingen, vooral voor mama. Om haar te laten voelen dat we er voor haar en elkaar zijn. Waarschijnlijk hoef je na het zien van bovenstaande foto's niet drie keer te raden waar we afgelopen zaterdag zijn geweest: Delft. Een stad waar voor mama veel herinneringen liggen. Een plaats waar papa civiele techniek studeerde. Waar hij op een studentenvereniging zat waar hij mama mee naar toe nam. Waar ze later met papa woonden op een flat met twee kleintjes. Vooral een stad met veel geschiedenis. Voor onze schone zus veel kunst. Een uniek winkelstraatje met veel exclusieve winkeltjes. Zeker een aanrader om...

Ringen brengen bij het trouwen van Seefa en Jaja.

Het liefst speelt Levi met groot speelgoed. Rijden op zijn tractor, trappen tegen een voetbal. Auto's en de trein zijn ook favoriet. Een echte jongen dus. Toen ik als poep/plas cadeautje deze kralen tegen kwam wist ik niet of het wel wat voor onze stoere vent zou zijn. En of zijn fijne motoriek al goed genoeg zou zijn om die kralen aan een koord te rijgen. Maar tegen mama's verwachtingen in is Levi helemaal gelukkig met zijn ketting!! En wil hij elke dag wel een ketting maken. Gister kreeg hij van Sint ook een boekje van het zandkasteel met memorie spel. Zoo leuk als hij het vindt. Hij heeft al een paar potjes met papa en mama gespeeld en hij heeft het helemaal door. Vriendin juf Renske gaf als tip om het te oefenen met de plaatjes naar boven. Of hij ze dan ook bij elkaar kan zoeken. Maar ondersteboven is natuurlijk veel spannender!!

Wauw.. wat waren ze mooi: En wat was het een gezellige, leuke knusse dag. De momenten dat Levi erbij was hebben veel indruk op Levi gemaakt. Toen ik vanmorgen vroeg wat we gister allemaal gedaan hadden vertelde hij: 'visjes in bad edaan!!' Hihi, ja onder de receptie istie met wat vrienden mee geweest naar het paleisje van Stefan en Janneke en daar hebben ze het een en ander uitgehaald.. :) De grote bus, de auto van Stefan en Janneke waren ook wijs!! De ringen zijn veilig bij het bruidspaar aangekomen, en Levi vond al die aandacht helemaal niet erg. Na zeven jaar mogen ze eindelijk elkaars man en vrouw zijn. Gaaaf!!

Na zeven jaar verkering beloven Stefan & Janneke elkaar morgen dan eindelijk eeuwige trouw!!  Stefan is zo ongeveer 10 meter naast Peter Frans zijn ouderlijk huis opgegroeid. En Janneke ongeveer 30 meter van mijn ouderlijk huis. Met Janneke liep ik elke dag naar school heen en weer. En Stefan heeft heel wat avondjes voetbal gekeken in een huis met 7 jongens. En dan morgen is dan ein-de-lijk DE dag!! We hebben er zin in, en zijn er helemaal klaar voor.   Veel te veel drukte achter de rug maar een verschrikkelijk leuk vrijgezellenfeestje! (foto's zijn te erg om te publiceren). Maar half 5 in de morgen na een bak patat in een jeugdhostel midden in Utrecht moeten slapen zegt genoeg denk ik...  Levi mag 's morgens mee in de bus en naar het gemeentehuis. Gaat dan bij oma slapen, en komt dan alleen met zijn broer nog op de receptie en dan is het feest voor hem afgelopen. Heerlijk voor hem, en heerlijk voor ons!!  Wij gaan er dus wel van genieten.

Wat las ik een mooi stukje in de inverdan. De inverdan is een kerkblaadje van vijf kerken tegelijk. Vrijdagavond krijg je die als bewoner van Spakenburg en lid van een van de vijf gereformeerd vrijgemaakte kerken zo'n blaadje door de brievenbus. Op mijn werk worden ze in mijn postvak verzameld, zodat ik ook een beetje bij kan lezen wat er allemaal in het dorp gebeurd. Voorop het kerkblaadje schrijft elke week een dominee een verhaal. En zo las ik gisteravond dit stukje: Ons hele dorp heeft meegeleefd met de afscheidswedstrijd van Thomas. Mooi dat zoiets kan. Wat gunnen we het he! Maar wat een verdrietige reden om dit te organiseren! Ook waar we intens met elkaar meeleven, neemt dat de pijn niet weg van afscheid nemen van elkaar. De Here God troost ons. Wie zijn vertrouwen stelt op de Here Jezus krijgt hier al eeuwig leven: dat gaat door op het moment dat ons lichaam het opgeeft. Bij die troost blijft nog wel de pijn dat we elkaar hier los moeten laten en elkaar missen. Gelukkig be...