Gewoon Tiny

Ideeen om onze kinderkamer iets te veranderen had ik genoeg. Een grote giraffe, of een mooie muurschildering op de muur. Of alle meubeltjes verfen en verplaatsen... Maar al vanaf Levi's zwangerschap zweefde dit boom - idee door mijn hoofd. Een mega dure sticker kon je bestellen en zo op je muur plakken. Dit moest anders kunnen dacht ik... En nu Levi's kamer over een paar maanden de 'kinderkamer' word, vond ik het leuk om iets groots te veranderen. Dus na veel zoeken, knippen, tekenen, plakken, passen en meten is dit het resultaat van een morgentje behangen: Het staat echt super wijs. Een paar maanden terug op de dankdag bazaar had ik al een vogelhuisje gekocht, die gaan we er dus nog in hangen. En dan is projectje numero ... geslaagd! Baby.. nu mag je echt biiijjna komen hoor, dit wil je toch zien?!! ;)

Na elke avondmaaltijd pakt Peter Frans zijn gitaar en speelt hier wat op. Levi weet dit al precies, en na het toetje roept hij dan ook wijzend naar onze gitaren: papa die ??! Of giiiiitar... Tegenwoordig is alleen papa's gepingel niet goed genoeg. Levi pakt ook snel zijn eigen gitaar, en een muziekboek van papa en pingelt er een mooie tweede stem doorheen. Na tien tellen even doorbladeren, daarna zing je even hard: " laaaaaaa" en dan heb je ongeveer hetzelfde gedaan als papa. Echt een komisch gezicht dat (NA-) aapje!!

Over 28 dagen is het 25 Februari. De datum waar we al een paar maandjes naar uit kijken. Hopelijk ben ik dan al verlost, maar misschien moeten we dan nog 14 dagen rustig afwachten. Op de veel gestelde vraag of ik het al zat ben kan ik enkel: "JA" antwoorden. De eerste drie maanden van een zwangerschap zijn niet de ideaalste. Maar ook de laatste zijn zwaar. Kwaaltjes horen erbij, en als het er een paar blijven is het goed te doen. Maar de laatste weken komen ze met bosjes tegelijk uit de lucht vallen. Zwarte vlekken zien, wiebel-doorzak-benen, kramp, zere harde buiken en ineens weer overal jeuk! Wie mijn vorige zwangerschap heeft gevolgd weet dat ik daar aan het eind van mijn vorige zwangerschap ook zo'n last van had. Toen was het vooral mijn buik die kriebelde, maar nu jeuken mijn armen, rug, nek, handen, voetzolen, bovenbenen en hoofd ook!! Het schijnt een bekende act te zijn aan het eind van je zwangerschap. Je lever komt in de verdrukking en kan de afvalstoffen niet me...

Een rare dag was het. M'n jogging broek heb ik lekker de hele dag aangehouden. Geen zin om wat leuks uit de kast trekken, zelfs al moesten we even een boodschap doen bij de hema. Mijn gedachten waren steeds in Nieuwegein bij Jorijke en de artsen. De hele dag door op de mail en hyves gekeken of er al berichten waren over de operatie. En gelukkig ze zijn er! Zusje Diane schreef net het volgende: Vanochtend om half 12 belde ik met jorijke. Jorijke was wat zenuwachtig maar voor de rest erg rustig vergeleken met de andere operatie's.. om 15:00 werd jorijke opgehaald. om half 7 mocht henk naar de uitslaapkamer en ongeveer een uurtje later lag jorijke op haar eigen kamer. De operatie is zonder complicaties verlopen. Jorijke heeft wel weer sondevoeding. Overdag zal jorijke gewoon eten en snachts zal ze bijvoeding krijgen. zo om op kracht te komen en zodat haar wonden weer sneller zullen genezen. Laten we bidden dat Jorijke een fijne nacht mag hebben met weinig pijn. En laten we God d...

Vandaag, woensdag 27 Januari 2010 is de dag. Vandaag staat Jorijke als vierde op het OK programma dat om acht uur start. Twee keizersneden die vrij vlot kunnen verlopen, en nog een andere operatie gaan vooraf. En wie weet komt er nog iets tussendoor. We denken dat ze op z'n vroegst om 11.00 uur wordt opgeroepen maar het kan ook middag worden. Willen jullie God vragen om een geslaagde operatie zonder complicaties? Vragen om rust, aanvaarding en hanteerbare pijn voor Jorijke? Dank voor zoveel meeleven. Groeten, Jorijke en Henk

De mail die zaterdag in mijn mailbox zat was getiteld met: Artsen en Jorijke hebben de keuze gemaakt. Weer een rilling over mijn rug. Wat blijft de realiteit pijnlijk en hard. Vrijdag kwam en na overleg met twee deskundige artsen het hoge woord eruit. Na het bestuderen van foto's van de benen is gebleken dat er zoveel kapot is, en dat het herstel hiervan zoveel van Jorijke vergt dat er maar een advies is: het amputeren van beide onderbenen. Jorijke had het al verwacht. Na een gesprek met deze artsen heeft Jorijke verteld zelf ook geen andere weg te zien, en dat dit verschrikkelijke maar zo snel mogelijk gebeuren moet. Het traject ziet er nu als volgt uit: (1) amputatie onder de knie op korte termijn, (2) wonden moeten genezen en lichaam op krachten komen, (3) definitieve amputatie stop. De kans op genezing is op deze manier het grootst. Henk: We hebben het onvermijdelijke besluit de afgelopen dagen bij de naaste familie gehouden. Na zo veel gebed en smeken blijkt Gods weg voor ons ...

Gisteravond zijn Heske en ik bij Jorijke op bezoek geweest. Verdrietig en met een zware steen in onze maag verlieten we het ziekenhuis. Er zijn gewoon geen woorden voor, wat heeft die meid het loodzwaar. Ze ligt nu al bijna een half jaar op haar rug. Lichamelijk gaat ze achteruit, maar ook geestelijk is dit onmogelijk vol te houden. En dan na een half jaar vechten bidden en pijn lijden toch die donderslag dat het allemaal misschien voor niks is geweest.  Het heeft geen stapje vooruit opgeleverd, eerder achteruit... Tjonge wat is dit heftig. Het is fijn dat er zoveel mensen meeleven en mee bidden. Maar als je Jorijke daar echt ziet liggen krijsen van de pijn dan kan je echt alleen maar mee huilen. En bidden of er in dit diepe dal ook eindelijk eens een lichtpuntje tevoorschijn mag komen.   Waarom... duizelt er tig keer door je gedachten. Waarom dat ongeluk? Waarom deze aanhoudende niet onder controle  krijgende pijn? Waarom al die tegenslagen Waarom....!!? 

De foto hiernaast maakt precies duidelijk hoe ik me voel op dit moment. En het voelt alles behalve fijn. Afgelopen vrijdag begon het gezeur. Ik hoopte vol goede moed dat in de loop van het weekend de pijn wel af zou zakken, maar alles behalve dat gebeurde. Nog een dagje volhouden dacht ik maandag, maar ook dat leverde niets op. Na een paar nachten slecht slapen en continu wakker worden van de pijn was ik het dinsdagmorgen zat. Gelukkig kon ik een paar uurtjes later terecht en gaf ze me direct twee dikke verdovingen. Mmm net als een ruggenprik, wat heerlijk dat die er zijn. Ze zijn lekker bezig geweest en hebben de zenuw eruit gehaald. Over drie maanden mag ik terug komen voor het vervolg van deze wortel kanaal behandeling. Gister (woensdag) ging het we prima. Maar 's avonds kwam die vervelende pijn toch weer terug. Vannacht en vanmorgen kan ik niet tegen de kies erachter aankomen want dan schiet de pijn door m'n hele hoofd. Eten is dus ook pijnlijk, terwijl als ik dit uitstel w...

De weg die Henk en Jorijke moeten gaan is zwaar. Er lijkt geen eind aan tegenslagen te komen. Zo was er al bekend dat Jorijke tijdelijk terug zou moeten naar het St. Antonius ziekenhuis. Ze zouden daar onder gehele narcose de beenwonden schoonmaken en bekijken. Nu was het toch onverwachter dan gewenst. Afgelopen dinsdagmiddag werd bij Jorijke een veel te laag hb gehalte geconstateerd, en dit leverde een directe ambulance rit naar het ziekenhuis op. Waarna ze direct in het ziekenhuis mochten blijven om de wonden te behandelen. Zaterdag kregen we weer mail van Henk. Hartverscheurend. Vanmiddag hebben we gesproken met dr. H en hij had slecht nieuws na de schoonmaakoperatie van gisteren. De benen van Jorijke zagen er slechter uit dan 6 weken geleden. De infecties in de onderbenen zijn niet onder controle te krijgen door het lichaam waardoor er meer dood weefsel is ontstaan in de weke delen. Hierdoor is het waarschijnlijk ook niet mogelijk dat bot gaat helen. Het lichaam is in slechte condi...

Omdat mama gek is op jongens met lange haren mocht ik eigenlijk niet voor mijn 4de verjaardag naar de kapper. Maar omdat ik bij het uitkammen steeds moord en brand schreeuwde heb ik van de week stiekem met papa een afspraakje gemaakt met tante Eefje . De beste kapper die ik ken. En het viel allemaal reuze mee, mama heeft als troost een wit krulletje van mij in dr portemonnee mee genomen. En ik heb nog steeds een mooie bos (nu gezonde) krullen!! Top tante :) xx Levi

Veel mensen vragen of ik met Levi ook zo dik was. Omdat het wel 9 maanden duurt voor je zo dik bent, en de eerste keer bijna twee jaar geleden is kan ik het moeilijk vergelijken. Zelfs op de foto lijken beide buiken even dik, maar de paarse buik is van nu (34 weken) en de roze van nog een paar weken verder. Zie je verschillen? Ze zeggen ook dat uit puntbuik jongetjes komen, en uit een ronde buik een meisje. Maar of dat hier opgaat? En welke vindt je puntiger??Lastig hoor.. al die bakerpraatjes...

Nu ik zelf ietsiepietsie ervaar van vermoeidheid kan ik me iets voorstellen van jonge mensen met een beperkende ziekte. Wat is het frustrerend als je hoofd zoveel wil en dingen ziet die gedaan moeten worden. Maar dat je lichaam het gewoon niet pikt. Dat je om de 2 minuten stofzuigen zwarte vlekken ziet en moet zitten, of dat staan strijken gewoon continue rugpijn oplevert. Of dat je zo graag even ergens heen wilt maar je buik aan alle kanten verkrampt en steken laat voelen. Wat heb ik een hekel aan een middag dutje doen, maar als het niet gebeurd zegt m'n lichaam om 19:00 uur toedeloe Tiny, ik blijf zitten waar ik zit en verroer me niet. Na een dag lekker doorwerken komen er meestal een paar dagen waarop m'n lichaam dit continu roept. Gelukkig zijn er voor die dagen ook genoeg dingen wat niet veel inspanning kosten. Alle baby-kleertjes doeken, enz uitwassen bv. Dagboekjes bijschrijven, kaartjes versturen, boek lezen, To-do-list maken voor de fittere dagen of leuke filmpjes ki...

Nog maar zes weken te gaan. En dan beleven we die magische uitgerekende datum. Een week na de bruiloft van onze goede lieve vrienden Bert & Renske. Tot die datum moet en zal ik het uithouden... hoop ik . De tijd gaat snel. Wat ik wel weet is dat een tweede zwangerschap totaal anders is dan een eerste. Ook al waren we met de voorbereiding van Levi ook relaxt. Nu lijkt het wel of we nog rustiger aan doen. Maar zoals ik bij een oud schoolvriendin zag, het kan na 32 weken al geboren worden. Daar wordt je niet erg blij van, maar het gebeurd wel. Afgelopen weekend hebben we het familie Heek-wiegje maar weer eens opgehaald. Verder is er nog niet veel gebeurt. Namen zijn we half uit, geboortekaartje moet nog ontworpen, kleertjes nog gewassen, bed op klossen, adressen en telefoonlijst gemaakt worden. Onderduik adresje voor Levi regelen, lakentjes naaien, kinder kadootjes mand maken, ziekenhuis tas voor mezelf klaarmaken, koeken bestellen, pyjama met knoopjes kopen, en nog wat genees middelt...

Mooi he? Die dwarrelende sneeuwvlokken. Die kraak witte schone wereld. Het tempo van veel automobilisten, wandelaars en fietsers die alles een stuk langzamer doen. Die bittere kou waardoor je buiten snel verlangt om thuis voor de kachel te zitten. Die dichtgevroren slootjes en vijvers. Dit jaar kunnen we genieten van een echte goede winter. Het liefst zitten we lekker warm binnen. Maar als zus Enneke + man en zonen hier wat rondjes over de vijver komen schaatsen kunnen we het natuurlijk niet laten even een kijkje te gaan nemen. En ze na afloop wat koek en zopie -service aan te bieden. :) Mr en Mrs Schep met hun drie knakworstjes... Aaahh... speciaal voor big-fan-peter! Laat even aan je collega's zien ;) Levi zit aardig verstopt en ingepakt. Gezellig kijk-gleufje he Daan?! En hier ons grootste en jongste schaatstalent uit de familie: Martijn Schep!!

Al heel wat jaren stond hij bij oma op zolder. De grote hutkoffer die met opa mee is geweest in dienst naar Indië (Indonesië). Een ding waar zoveel emotionele waarde aanzit dat oma hem altijd heeft bewaard. Eigenlijk voor broer Wouter want dat is de enige echte naamgenoot van opa. Maar omdat zijn zusje (ik dus) iets wilder wordt van dit soort stuff, mag meneer koffer in ons museumpje pronken. Heb je ooit ergens zo'n originele, doorleefde, speciale salontafel gezien? En wat staat het wijs! Deze koffer is de grote broer van het kleine koffertje dat al in ons bezit was. (zie foto hierboven). Wat is er nou leuker dan dit prachtige ding midden in de woonkamer te laten dienen als salontafel. Achter onze buffetkast zit niet zo'n bijzonder verhaal. Het in de was zetten ervan is alleen wel goed gelukt.  Dus is het weer netjes in huis :) Wie dacht er ook al weer dat ik last had van nesteldrang? 

Nee het is geen kerstkindje geworden, en ook de jaarwisseling hebben we overleeft. Of ik wil of niet... we mogen nog rustig twee maanden aftellen tot deze bobbel verdwijnen zal. En wat zal er deze keer tevoorschijn komen? Voor Levi een stoere broer? Of voor mama een roze poppig meisje. Veel haartjes of een kaal koppie? Een dik wipneusje? Of twee grote kijkers? We zijn zoo benieuwd! Groei maar lekker door je bent nu gemiddeld 40 cm lang zijn en je zal rond de twee kilo zijn. Als je je broer dus in wilt halen moet je snel zijn..!

Twee januari is alweer voorbij. Wat gaan die feestdagen snel voorbij. Oud jaars avond hebben we het gezellig gehad bij mijn ouders thuis. Levi sliep heerlijk door de knallen heen. Na twaalven hebben we oma thuis gebracht en zijn nog even wat gelukwensen gaan brengen bij gebroeders Heek. Eenmaal thuis was Levi helemaal uit zijn ritme en was aan het trekken aan de rits van zijn slaapzak omdat hij dacht dat het morgen was. Hij kon niet meer goed in zijn diepe slaap komen, en werd van het vuurwerk steeds wakker. Een vermoeiend nachtje dus waarbij Levi uiteindelijk toch nog uitsliep tot half 10. Nieuwjaarsdag is altijd zo'n gekke dag. Overal en nergens naar toe, hier wat mee eten daar wat snoepen, bij de een lopen tien kinderen rond bij de ander maar een. Aan het eind van de middag zijn we voor Henk en Jorijke wezen koken (en uiteraard mee eten ;) dat was echt super gezellig en lekker. Maar rond een uur of tien zaten manlief en ik wel uitgeblust op de bank. Vandaag (uitgeslapen tot 10 u...