Gewoon Tiny

Vanavond zei Peter Frans het nog: Levi wordt echt een kind. Zo wijs is dat! Al praat hij de hele dag de oren van ons hoofd in een taal die nog niet ontdekt is, we begrijpen elkaar perfect. Ook kleine opdrachten uitvoeren zoals de bananenschil in de prullenbak gooien of met het vaatdoekje de melkspetters op de vloer schoonvegen worden met veel plezier gedaan. Het is echt zo grappig om te zien dat zijn interesses ook steeds duidelijker worden. Buiten met zijn fiets spelen, bumba kijken of een boekje lezen op de schommelstoel zijn op dit moment echt favoriet.  Leuk zo'n uniek klein persoontje.   

Op groot nieuws radio (AM. 1008) is de cd van de week de aller nieuwste van Gerald Troost, als de stilte spreekt. De liedjes die ik gehoord heb klinken lekker, luister zelf maar.

Veel mensen die hier binnen lopen valt het op dat er nooit iets hetzelfde staat. Schilderijen omwisselen, dan weer hier een serviesje dan weer daar wat kaarsen dan weer de ene lantaarntjes voor de ramen enzovoorts. De bank voor het raam, of helemaal in de andere hoek. Het is hier niet vaak hetzelfde, ook op foto's valt het me op dat er echt nooit iets hetzelfde staat. In een huisje van ons formaat is er niet heel veel ruimte om veel te schuiven en veranderen. Toch lukt het telkens weer het net iets anders kleurrijker of knusser te maken.  Nu de herfst weer voor de deur staat krijg ik ook weer helemaal kriebels om te schuiven, verplaatsen en verhangen van spulletjes. Zomer frisse witte prullen eruit, sfeervolle kleurrijke takken en potten erin.  Appeltaartje bakken, peertjes stoven en buiten in de wind mooie herfstbladeren verzamelen voor een gezellige deurkrans. Waarom hield ik ook al weer niet van de herfst?

Onze oude oma van Twillert is een bijzondere oma. Ze loopt al bijna 90 jaar op deze wereldbol rond en is nog steeds kerngezond.  Ze is gek op snoepen, lekker eten en met haar vriendinnen cappuccino's drinken op een terras. Ze fietst bijna elke dag, ze maakt haar huisje nog schoon en kookt haar eigen maaltje. Ook is er nog geen spoortje van vergeetachtigheid te ontdekken. Ze gaat helemaal mee met de tijd, schuift elke morgen de meubels aan de kant voor een uitzending: Nederland in beweging, en kijkt graag snotterend naar Hello goodbye. Als we langst lopen of aanbellen zijn we altijd welkom!!  Soms staat er dan een kom beslag klaar en bakt oma de lekkerste pannenkoeken die ik ken.  Levi ligt graag op die lekkere dikke vloerbedekking en ik kijk graag even in de rode trom of er nog dummies zijn! :)  Oma heeft ook veel verdrietige en moeilijke dingen mee moeten maken. Toch is en blijft ze een positief, vrolijk gezelligheidsmens. Oma houdt wel van een lolletje. Ze wil best mee boodschapp...

,, Oh meid, ik krijg het al benauwd als ik naar je kijk! Maar je hoeft vast niet zo lang meer...?!" ,, Och nee hoor, ik hoef nog maar tot Februari"  En wat er dan volgt is te raden.. -hihi- Val ik dan echt alweer zo uit de maat?  Met een kindje dat minimaal 30 cm groot is en alweer 440 gram zwaar is het toch niet gek dat er een bobbel op je buik ontstaat?!

Even genieten...!

Als iemand me vorige jaar deze twee foto's zou laten zien, zou ik bijna niet geloven dat Levi zoo veranderen kon! Als mama zie je de ontwikkelingen van je kind heel geleidelijk gaan. Ik zie bijna niet hoe snel ik wen aan het groter worden van ons ventje. Maar als ik dan in een lekkere zwangerschaps bui alle buik-beval en baby foto's van Levi terug kijk dan kan ik alleen maar denken: " was 'tie echt zoo klein!?!" De linker foto hieronder is ongeveer een jaar geleden gemaakt, zo'n lekker mopsje zonder tandjes, zonder krulletjes, met mega dikke kuswangetjes, tussen twee kussens zodat hij bij het vallen een zachte landing zou maken. En de andere foto is Levi nu... mega lange krulharen, een altijd lachende mond vol tanden, en een paar pootjes die het hele huis door wandelen....! Wauw... zoiets wonderlijks. Hoe zou de volgende foto van Levi er over een jaar uitzien??!

Het blijft spannend, maar voetje voor voetje lijkt Jorijke toch stapjes de goede kant op te zetten. De laatste operatie waarbij een spier uit haar buik over haar been is gelegd lijkt goed uit te pakken. Henk mailt ons regelmatig, het is erg fijn om zo mee te kunnen leven. Al blijft het op afstand, ons leven gaat verder terwijl Jorijke vecht, pijn heeft en weer verder vecht. Henk: Dankbaar constateren we dat eindelijk de pijnbestrijding onder controle lijkt. De pijn is hanteerbaar en aanmerkelijk minder dan bijvoorbeeld een week geleden.  Afgelopen dagen hebben we met het pijnbestrdingsteam enkele wijzigingen doorgevoerd die goed lijken uit te werken. Oxycontin tabletten (in plaats van 4 morfine-injecties van 15 mg per dag) die eerst niet leken te werken werken maar in een hogere dosering (3 x 30 mg) nu wel aan slaan, waardoor de morfinepomp minder gebruikt hoeft te worden. En we hebben voor de noodsituatie een morfine-injectie achter de hand. Deze injectie hebben we de afgelope...

Dat de plaatselijke krant : de Bunschoter, in Bunschoten goed gelezen wordt bleek wel uit de enorme belangstelling, de stapels kaarten en de vele persoonlijke reacties die papa kreeg. Vrijdag 9 Oktober stond er een uitgebreid verhaal in deze krant over onze pa, Willem van Twillert. Vooral over de laatste 2 jaar van zijn leven, zijn leven met de ziekte leverkanker. Wat zijn we dankbaar dat hij nog leeft! Klik hier om het stuk te lezen over onze bijzondere papa.

Sjonge jonge jonge... dat we dit nog mee mogen maken!!! Gisteravond toen papa uit school kwam liep Levi zonder blikken of blozen een paar stukjes door de woonkamer. Een paar stapjes los deed hij wel vaker, maar daar bleef het dan altijd bij. Vanmorgen terwijl ik lekker bezig was zag ik in mijn ooghoek weer iets waggelen, van de ene kant naar de andere kant van de woonkamer stapte een klein kruimeltje rond!! Zoo gaaf... Zou ik dan nu eindelijk wat broeken aan kunnen schaffen waar geen kruipgaten in verschijnen??!!

Zo grappig, gister ontvingen we een verslagje van het ziekenhuis onderzoek, 3 weken geleden. Voor het onderzoek zijn de mentale en psychomotorische ontwikkeling onderzocht met de derde versie van de Bayley Scales of Infant Development. De vaardigheden van het kind worden vergeleken met gestandaardiseerde Amerikaanse normen. Geachte ouders van Levi Heek, in September heeft er bij uw zoon psychologisch onderzoek plaats gevonden naar de mentale en motorische ontwikkeling. Levi is een jongen van bijna 18 maanden oud, die er goed verzorgd en conform zijn leeftijd uitziet. Hij maakt een vriendelijke en alerte indruk. Hij brabbelt veel. Uit onderzoek blijkt dat de mentale ontwikkeling van Levi op dit moment op een gemiddeld niveau ligt voor zijn kalenderleeftijd. Levi laat al relationeel spel naar zichzelf zien. Zo doet hij alsof hij drinkt uit een beker die leeg is. Daarnaast komt uit het onderzoek naar voren dat de grove motoriek van Levi onder het gemiddelde niveau ligt in vergelijking ...

Voor mijn knappe familie Blonk in Verweggistan! Hier wat foto's van jullie neef Levi. Komt die stoere winterjas jullie niet bekend voor? Enne al loop ik nog steeds niet, ik blijf een stoere jongen! Klimmen en slopen zijn mijn specialiteiten!! Op de fiets van mijn buurmeisje, op de bank, op het hek voor het huis klimmen is leuheuk. Ook mijn werkbank of mama's servies slopen vind ik erg leuk... Komen jullie snel weer een mooie tekening brengen? Enne tante Eefje, kijk eens hoe lang mijn haar al is! Van mama mag ik voor mijn 4e verjaardag niet naar de kapper, maar ik denk dat ik binnenkort maar eens een afspraakje met je maak... ;) xxx Levi

Deze week zijn we alweer 20 weken in verwachting van ons kleine baby mopsje. De helft van de draagtijd zit er alweer op. En dat betekend als je in Nederland woont dat er een 20-weken echo wordt aangeboden. Met Levi hebben we bewust gekozen voor geen 20 weken echo, maar uiteindelijk zijn er wel 20 echo's van hem verschenen, dus konden we toch af en toe even naar binnen gluren. De reden dat we deze keer de 20 weken echo wel hebben aangepakt hebben was voor de groei, en om gewoon even lekker naar binnen te gluren. Toen ik plaats mocht nemen op het bed werd me nog wel even duidelijk verteld dat het hier niet ging om een pret echo maar dat ze echt alleen op zoek zou gaan naar afwijkingen. En dat wist ik ook wel, maar toen ik na afloop van harte gefeliciteerd werd omdat alles er goed uit zag kreeg ik toch een raar gevoel in mijn buik. Zou ze me net zo hartelijk feliciteren als ze had gezien dat ons kindje een handje zou missen? Of als het kenmerken had voor een kindje met het syndroom v...

,, Ik doe't!..." zei Rozemarijntje. Ze stapte parmantig de kleine winkelportiek binnen, waar die mooie meneer nu al zo lang met zijn uitgestoken hand stond, alsof hij zeggen wilde:,,Goedendag! Hoe gaat het u?" Een paar dagen geleden, toen Rozemarijntje met haar twee vriendinnen voorbijkwam, had Miep gezegd:,,Wat een rare vent, he?..." Hij was toch even raar blijven kijken, net alsof hij tegen iemand aan de overkant glimlachte. En vandaag?... ,, Ik doe 't!..." zei Rozemarijntje. En daar ging ze al; en ze pakte zomaar die akelige-grote, stijve, glimmende-gladde hand van de meneer vast, en schudde hem hartelijk. ,,Dag, meneer,.. dag, rare meneer!" Zo heerlijk nostalgische en leuk! Er is in Spakenburg een nieuwe kringloop geopend. Je kunt het bijna een christelijke kringloop noemen. Onbeperkt veel tegeltjes met bijbelspreuken, kinderkerstfeest boekjes, gospel cd's, christelijke tijdschriften zoals de eva, en natuurlijk veel christelijke kinderboeken sta...

In de auto 'zingt' Levi vaak liedjes mee met de radio. Ook als hij ergens anders een ritmische liedje hoort schud meneer graag zijn lekkere kontje heen en weer. De muziek instrumenten van kinderkoor worden ook elke maandagmiddag even uitgetest. Daarnaast heeft hij sinds een paar dagen iets nieuws ontdekt: de blokfluit! En wat zitten er een hoop mogelijkheden op die fluit: enorme oorpijn veroorzaken, mega veel kwijl produceren enne je kan er zelfs je moeder's servies mee aan diggelen slaan!!

Wat een klus..! Er gaat in weblogland een: "circle of friends award" rond. Een teken dat de weblog die je leest gewaardeerd wordt. En wat een eer, deze weblog schijnt er ook een waard te zijn. Eergister mocht ik van mijn schoonzus Margreet deze award in ontvangst nemen. De award mag ik maar aan 2 mede webloggers doorgeven het liefst zou ik er 14 doorgeven maar dat is niet de afspraak. Sommige medebloggers hebben ook al een award ontvangen, dus die vallen zowieso af. Ik heb 2 dagen gedacht over een goede reden waarom ik bepaalde mensen zou kiezen, maar ik vind het echt verschrikkelijk moeilijk. Ik kan bij elke weblog wel een goede reden verzinnen. De weblogs die je op onze computer in een klik opent zijn van: 1. Thomas van de Groep (omdat Thomas zo dapper en positief vechtertje is!) 2. Ada Holleberg (omdat zij enorm veel schrijftalent heeft) 3. David Heek (omdat hij mensen aan het denken zet) 4. Margreet Heek (omdat zij ons een kijkje in haar levenje gunt) 5. Aron Willems (om...

Een heftig en emotioneel weerzien was het. Maar wat voelde het heerlijk en goed om ze te knuffelen te zien en ze aan te raken. Ongeveer negen weken na die alles veranderende dag in Augustus hebben we Henk en Jorijke in levende lijve gezien en gesproken. Zo ontzettend fijn... Wat een wonder dat ze nog leven! En tegelijk zo confronterend. Wat zitten ze beide nog in een diep diep dal. Per mail komt alles toch anders over als wanneer je ze echt ziet zitten en liggen. Die blik in hun ogen, die verschrikkelijke pijn bij Jorijke, die hulpbehoevendheid van Henk. Jorijke is echt een enorme sterke knokker. Ze heeft het zo ontzettend moeilijk, haar pijn is zo overheersend en het het uitzichtloze is zo intens verdrietig. Je kan het je gewoon niet voorstellen, maar bedenk maar eens hoe het zou zijn als je al 10 weken op je rug moet liggen niet kan draaien op je buik, niet uit bed kan stappen om te plassen en daarbij ondragelijke pijnen moet aanvoelen. Geen frisse wind door je haren, geen werk en co...

Als je soms moet huilen Voel je je zo naar Zo dubbel diep van binnen Heel veel vreugde, maar ook zo'n diep verdriet. Het hoeft maar een woord te zijn of een ding dat je ziet en de tranen liggen in 't verschiet Je kunt nog denken: Ik wil dit niet, maar het is er al. Je hoeft niet bang te zijn, voor die tranen Ze horen bij het leven En God heeft ze je gegeven.