Stilgezet
In een drukke week begin Juni stond ik in de keuken en pakte een glazen pot uit een hoog kastje. Met een zwaai zette ik de pot op het aanrecht maar helaas net te laag. Klets, tegen het stenen aanrecht aan. De glazen bodem van de pot viel recht bovenop mijn voet. Drie hechtingen rijker genas de wond. Mijn grote teen kon ik al die tijd amper bewegen, maar de dokter dacht dat het door het vocht kwam of misschien door de hechtingen. Die weken erna waren druk, veel onrust in mijn hoofd. Was het mijn onregelmatige werk? Misschien moest ik minder gaan werken? Zou die vierde toch meer veranderen dan ik zelfs steeds dacht? Zelfs de leuke uitjes en afsluit feestjes voor de vakantie stonden me tegen. De honderd groepjes waar ik actief in ben. Zijn dit mijn grenzen? Ik wilde even stilstaan en rondkijken, maar werd meegesleurd met de stroom.. Dankbaar dat er toch mensen luisteren naar mijn klaagzangen. Mijn lieve man. Mijn meelevende collega's, en bezorgde vrienden en vriendinnen....