Gewoon Tiny

Wil je mijn weblog bekijken? Ga dan vanaf nu naar: www.gewoontiny.nl Gewoontiny.blogspot.com is niet meer. Makkelijker kunnen we het u niet maken..

Een gezin van 5 personen draaiende houden is niet altijd appeltje eitje. Ik ben er zo ingegroeid dat ik me bijna niet meer kan voorstellen hoe het anders was. Maar toch heb ik wel eens momentjes dat ik van een afstandje naar mijn leventje en wereldje kijk, en denk: 'pfhoeeee...'... Opstaan, mezelf in drie minuten aankleden, en make uppen. Levi stimuleren om zichzelf aan te kleden (kleren leg ik avond ervoor klaar), Juda en soms Sion uit bed halen, en aankleden. Brood uit de vriezer halen.  Tafel dek ik elke avond voordat ik ga slapen. Vier broodjes smeren beleggen en in kleine stukjes snijden, allemaal een beker melk. Allemaal eten. Schooltas inpakken. Levi naar school brengen. Tafel opruimen, schoonmaken of de was aanzetten, en in de droger en opvouwen. Een keer in de week een grote stapel was weg strijken. Om tien uur de teletubbies en een bakkie koffie. Daarna weer verder... Twaalf uur zelfde eet-tafel ritueel. Tafel dekken, vier brooodjes boter en beleg erop ...

Woensdagmiddag: de heerlijkste middag van de week, althans dat was mijn mening als schoolgaand kind. Elke woensdagmiddag zorgde mijn moeder voor een 'verassing' bij het broodje. Soms een knakworstje, een eitje, kroketje of soms lag er zelfs een stapel pannenkoeken klaar. Genieten!! Sommige fijne tradities moet je in ere houden. Dus na het pannenkoekenfeest van deze woensdagmiddag sprongen we op onze fiets op weg naar de bibliotheek. Daar nestelden Levi en Juda zich tussen de tientallen anderen kinderen. Om te luisteren naar de voorstelling: Kikker en een heel bijzondere dag... Intens geniet ik... En vol spanning, afwachting soms verrast en vol enthousiasme doen mijn prachtige jongens mee. Mama's woensdagmiddag is nog steeds de leukste middag van de week!

  Onze eerstgeboren zoon. Levi is hard op weg naar zijn 5e verjaardag. Ongelooflijk toch? Voor mijn gevoel heb ik dat blogje dat hij voor het eerst op zijn fietsje naar school fietst net gepost. Nog nooit is een jaar zo hard gegaan als afgelopen jaar. In mijn beleving dan, want elke dag duurt natuurlijk even lang. Levi is zo veranderd in het afgelopen jaar. Zoveel zelfstandiger geworden. Zoveel wijzer ook natuurlijk. Komt regelmatig met leuke opmerkingen of vragen.  Een echte kleuter. Op school een gehoorzaam lief rustig jochie dat lekker meehobbelt met de rest. Thuis soms echt overduidelijk de grote broer, die alles wel eens even zal regelen. Grenzen opzoeken, over grenzen gaan het hoort er allemaal bij.  Wat voorop staat is dat ik ontzettend trots ben op wie Levi is.  Niet op wat hij allemaal wel of niet kan, niet op wat hij allemaal nog zal bereiken.  En ik zal altijd vol verwondering kijken, naar hoe je tot bloei komt hoe hij je ontpopt. E...

De blauwe duo koets. Wat een uitkomst voor een moeder met twee kleintjes die snel na elkaar geboren worden. Ik heb menigeen oma met verbazende blikken zien kijken. Dat hadden ze 60 jaar geleden moeten bedenken, toen we elf kinderen achter elkaar aan kregen. Ik voelde me soms ook net een miljonair, achter die wagen: twee schitterende gezonde blozende blonde jochies, en dan fietst er nog eentje vooruit.. wat een rijkdom! Foto's terug kijken is echt een van mijn grote hobby's, soms zou ik een hele dag wel foto's kunnen bekijken. 'ohja, weetje nog, hoe heerlijk was dat!'. Echt genieten... En hoe cliche het ook klinkt, het gaat allemaal erg hard. Helemaal als je onder het groot groeien van je kids nog even twee keer verhuisd. Dan is terug kijken soms nog fijner. De duo wagen heb ik al een tijdje terug helemaal uit elkaar gehaald, alles gewassen. En ondertussen een andere lichte buggy gescoord. Juda kan prima lopen, en trouwens toen Levi zo oud was als Juda nu is...

Het zijn roerige tijden op mijn werk. En dat heeft gelukkig niets met de crisis te maken. Zes weken terug namen we afscheid van een bijzonder speciale vrouw die 18 jaar in het huis heeft gewoond waar ik werk. Ze kreeg een plekje bij een andere instelling dichterbij familie en meer gericht op ouder wordende cliënten. Misschien kan je je er iets van voorstellen dat zo'n afscheid nogal zwaar valt voor haar mede bewoners (broers/zussen) die 18 jaar met haar samen hebben gewoond. Ook de begeleiding laat het niet koud, tuurlijk, we kunnen haar nog bezoeken maar het is en blijft een gemis in de groep. We missen haar bindende factor in de groep, haar kinderlijke voorbeeld in het geloof, haar knuffels haar slaapbriefjes en zoveel meer.. Ook de afgelopen weken zijn roerig geweest voor bewoners en begeleiders van mijn werkplek. Een bijzonder geliefde bewoner is door Zijn Redder de hemel ingedragen. Hij was 55 jaar, en zijn lichaam was op. Hij hoefde niet meer verder met het syndroom v...