Mijn moeder werkt in een verzorgingstehuis met een groep dementerende ouderen. Sommige bewoners zitten de hele dag met een pop op schoot te knuffelen. Papje geven, boertje enz. Hoe het ook zit, oudere mensen reageren altijd erg goed op kleintjes. Toen Levi geboren werd zou ik op de groep komen en hem daar in bad doen. Maar dat is er eigenlijk nooit van gekomen. Nu er weer een pronkstuk voor ma bij is gekomen moest ik nu toch echt eens haast maken. En Levi keek zijn ogen uit. Wat een aandacht, en wat een complimenten! Levi liep trots met zijn bakje appel bij alle mensen langst. Een stukje voor u en een stukje voor mij. Ook Juda stond vol in de picture. Wat mooooi, zoo klein, wat een bolle rode wangetjes, wat een schattig hondje, hoorde ik ze zeggen. We genoten. Met een mooi zelf gebreid popje gingen we weer naar huis. Levi en Juda vielen van al die aandacht in de auto als een blok in slaap. En mama dacht: " Ja mam, we komen snel weer een zonnestraaltje brengen!"